środa, 8 lutego 2017

[Zapowiedź] Sylwia Błach, Syndrom Riddocha


Lubicie Resident Evil? Podobało Wam się World War Z? Kochacie klimaty w stylu Więźnia Labiryntu i Niezgodnej? To książka dla Was!

Po trzeciej wojnie światowej nic nie jest takie, jak było.
Modyfikacje genetyczne są na porządku dziennym.
Technologia zastępuje człowieka.
Tylko jedno nigdy się nie zmieni: żądza władzy absolutnej.

Jesse, oślepiony w wyniku eksperymentu żołnierz tajnej jednostki Czyścicieli, wyrusza na z pozoru błahą misję. Ma odnaleźć Pierwszego – protoplastę nieumarłych. Zadanie okazuje się podstępem, na ulice wylegają hordy zombie, a przyjaciele stają się wrogami. Czy Czyścicielka wygra walkę z czasem? Czy pokona własne słabości? I w końcu: czy znajdzie tego, którego szuka cały świat?

Fragment

Rozdział I

Biegł. Prosto na mnie. Wbrew jego zgniłym mięśniom i powykręcanym stawom, których budowę studiowałam w czasach, gdy jeszcze widziałam. Poruszał się w zastraszającym tempie.

Gdy był o krok ode mnie zrobiłam unik. Wychyliłam się w tył, jednocześnie wyrzucając wprzód nogę. Poczułam, jak wściekły chwyta mnie za stopę i obraca o sto osiemdziesiąt stopni.

Pozwoliłam ciału polecieć, świadoma, że w tym momencie każda próba obrony skończyłaby się skręceniem kostki.

Wpadłam na metalowe kosze. Brzdęk rozedrganej pokrywy utonął w hałasie miasta. Napięłam wszystkie mięśnie. Coś chrupnęło mi w barku, gdy rękoma zatoczyłam koła, by rozruszać stawy. Barki stłuczone, ale raczej nic nie złamane – zanalizowałam, gdy delikatny ból rozlał się po tkankach.

Ujrzałam ruch z prawej strony. Tym razem byłam przygotowana.

Podparłam się o stojący za mną kosz i z kocią zwinnością na niego wskoczyłam. Z całej siły uderzyłam zaciśniętą pięścią w kierunku przeciwnika. Poczułam jak kolce kastetu trafiają na miękką tkankę. Kopnęłam, trafiłam, szybko wycofałam nogę. Odpowiedział mi rykiem. W końcu znajdowałam się wyżej, miałam przewagę. Kopnęłam raz jeszcze, lecz zrobił unik.

Zamachnął się w moim kierunku. Widziałam tylko jego rękę. Zniekształcona, niczym na filmie w zwolnionym tempie, zmierzała ku mojej twarzy. Odchyliłam się w bok, jednak poczułam, jak ostre pazury rozcinają mi skórę na policzku. Sturlałam się z kosza, by uniknąć kolejnego z błyskawicznych ataków i na oślep wystrzeliłam nogi przed siebie, niczym w jakimś tandetnym japońskim filmie kung-fu. Trafiłam, choć nie wiedziałam ani w co, ani jak mocno. Usłyszałam tylko wściekły wrzask i uchyliłam się przed lecącą butelką.

Spudłował, ale gdy butelka rozprysnęła się o ścianę nieopodal mojej twarzy, kawałek szkła wbił mi się w policzek. Przyzwyczajona do bólu wyszarpnęłam go automatycznie, myśląc o infekcji, której bym nie chciała.

Ciepło spływającej po twarzy krwi sprawiło, że dostałam furii. Błyskawicznie wyprowadziłam cios sierpowy, a potem, drugą ręką, dodałam cios z dołu. Szkło w mojej dłoni wbiło się w jego szczękę. Zastygł w bezruchu, co nie ułatwiało mi zadania.

Celowałam na oślep, lewy prosty, sierpowy, prawy prosty, znów sierpowy. Czułam, jak moje dłonie trafiają w jego mokre, oślizgłe tkanki, a potem zobaczyłam jak się cofa o kilka kroków.

Był twardy. Gdy rzucił się na mnie, odskoczyłam w bok i zaatakowałam go od tyłu. Chwytając za coś, co kiedyś było ludzką szyją i szarpiąc z całej siły za ścięgna wiedziałam, że to już koniec.

Złamałam mu kark, a potem, gdy padł na ziemię powalony ciosem, z perfekcyjnym wyczuciem przestrzeni uderzyłam z całej siły nogą odzianą we wzmocniony blachami i gwoździami glan. Trafiłam dokładnie tam, gdzie chciałam: w głowę. Utwierdził mnie w tym tak charakterystyczny dźwięk przesuszonej, pękającej czaszki i plusk, który wydaje z siebie galaretowata maź mózgu, gdy dwucalowe gwoździe płynnie się w niej zatapiają...

Uklęknęłam i pozwoliłam dłoniom błądzić po jego ciele. Bezsprzecznie był to mężczyzna. Mimo zniekształconego ciała wyczuwałam mocny zarys szczęki, twardy tors i genitalia. Ubrany był do bólu zwyczajnie, pod palcami miałam twardą fakturę dżinsu i miękkość bluzy z kapturem... Moda ponadczasowa.

Gdy szedł, pewnie nikt nie zwracał na niego uwagi. Mocno naciągnięty kaptur musiał skrywać trupią twarz. A odmieńców jest na ulicach teraz tak wielu, że mutacje nie robią już na nikim wrażenia. Codziennie mijamy kobiety o nieproporcjonalnych sylwetkach, mężczyzn o dziwnych kolorach skóry czy ludzi ze zbyt dużymi lub małymi głowami. Przynajmniej tak mi mówiono.

On jednak nie był genetycznie zmutowanym człowiekiem, efektem leków i prochów branych przez troskliwą mamusię czy pozostałościami po spuszczeniu przez Koreę eksperymentalnej bakterii na państwa Ameryki Północnej. Był, po prostu, zombie. Ten charakterystyczny smród rozkładu rozpoznam wszędzie.

Jednego nie rozumiałam: dlaczego właściwie mnie zaatakował? Głód, rabunek? To nie pasowało.

Wbrew temu co opinia sądziła o żywych trupach, nie były jakieś nad wyraz silne czy powolne. Jedyne, co ich różniło od żyjących, to wytrwałość. Jeśli się nie zna słabych punktów, miejsc wrażliwych na atak – jest się na przegranej pozycji. Gdyby trafił na zwykłą dziewczynę, na pewno w mgnieniu oka pozbawiłby ją życia i zeżarł, oblizując się ze smakiem. Miał pecha, że trafił na Czyścicielkę.

Podniosłam się. Nie miałam siły ani chęci się nad tym teraz zastanawiać. Dzisiejszy dzień w Bazie mnie wykończył. Teoretycznie wojna się skończyła, praktycznie wciąż sprzątaliśmy śmieci po nierozważnych działaniach. Ile to już lat... Cholerne KML, FBS, KBZ i inne pierdolone wydziały, które zajmowały się tylko tak zwaną „czystą robotą”. Istnienie mojej drużyny, Czyścicieli, było utajone. Świat nie musiał wiedzieć, że hordy zombie są wśród nas i gdyby tylko zechciały, mogłyby zorganizować nam apokalipsę niczym z Resident Evil 12, a kto wie czy nawet nie bardziej spektakularną. Wybuchy, pościgi, krew na ulicach i dywany z trupów, te sprawy. Trzymaliśmy jednak potwory w szrankach i nie dostrzegaliśmy żadnych znaków wzmożonej agresji z ich strony. Co rozsądniejsze osobniki trzymały się na uboczu, prowadząc mało interesującą, ale jednak spokojną, egzystencję. Bardziej żywiołowe egzemplarze były eliminowane. I tak miało pozostać.

Po kilku głębszych oddechach i zatoczeniu kółek ramionami, by upewnić się, że wpadając na kosze nic nie nadwyrężyłam ani nie złamałam, podniosłam swego nieodłącznego przyjaciela: białą laskę, i skierowałam się w stronę domu. Dla postronnego obywatela niczym nie różniłam się od zwykłego niewidomego.

Co jakiś czas laska stukała o ścianę czy krawężnik, a wtedy zmieniałam kierunek. Zwykle jednak towarzyszyły mi tylko dźwięki miasta szykującego się do kolejnej nocy w klubach. Śmiech nastolatek, huk odpicowanych pojazdów, czasem namiętne odgłosy, gdy szłam skrótem przez opuszczone podwórka i place zabaw – często opisywane w gazetach jako skażone, tylko po to, by głodna wrażeń młodzież uprawiała tam miłość, a miasto zarabiało na mandatach wystawianych przez strażników za naruszenie moralności. Pragnienie adrenaliny, to nigdy nie przestanie nas napędzać.

Znałam mapę miasta na pamięć, a dziś był piątek, więc wolałam nadłożyć drogi niż znów wpaść na rozgrzaną młodzież. Wsłuchując się w roześmiane głosy tłoczące się przed kinem Capital, po raz kolejny w tym tygodniu stwierdzałam, że ostatnio zbyt późno wychodzę z pracy.

Kiedyś, tuż po tym, jak na swoje własne życzenie zachorowałam, żałowałam że już nigdy nie ujrzę świata przyszłości, w którym przyszło mi żyć. O takich jak ja mówiono: międzyepokowi. Urodzona w latach dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku, przez całe swoje życie obserwowałam błyskawiczny postęp techniczny. Wojny, które trwały w drugiej dekadzie wieku dwudziestego pierwszego sprawiły, że technologia zaczęła się rozwijać w zastraszającym tempie. Mówiące komputery obsługiwane przez roboty. Samochody samosterujące. Broń biologiczna, wirusy sprawiające, że ludzkie DNA się zmieniało, a żołnierze pozyskiwali nowe umiejętności.

Z drugiej jednak strony rozwój ten nie był aż tak niesamowity, jak moje pokolenie w swojej młodości się spodziewało. Wynajdywane było wszystko to, co mogliśmy sobie wyobrazić na początku wieku, ale nic więcej. Nie tworzono nowych bakterii, a jedynie mutowano już istniejące. Tak jakby ludzka wyobraźnia osiągnęła swój kres... Wszystko to, o czym marzyliśmy: inteligentne domy, roboty, wirtualna rzeczywistość tak realna, jak jej prawdziwy odpowiednik, stało się prawdą. Ale nic ponadto. Nic, co by nas, ludzi wychowanych na filmach science-fiction, naprawdę zaskoczyło.

Nie tego jednak żałowałam tuż po przemianie. Brakowało mi widoku nieba, wciąż błękitnego i niesamowitego, przecinanego tysiącami kolorowych smug. Nad naszymi głowami latało kilka milionów samolotów dziennie, a w zależności od linii lub fantazji właściciela – zostawiały za sobą inny kolor pary, barwiąc tym chmury i tworząc przepiękny widok... Brakowało mi budynków, które osiągnęły architektoniczny wyż. Tworzone z nowoczesnych materiałów często przybierały dziwne obłe kształty lub zdawały się lewitować w powietrzu. Mody, bardziej barwnych i szalonych ubrań, niż kiedykolwiek, migających koszulek czy sukienek z wszczepianymi ekranami. Jedynie projektantów stać było na wymyślanie wciąż to nowych, nieznanych nam rzeczy, nie byłam więc nawet w stanie sobie wyobrazić jak ciekawie wyglądają ludzie, którzy mnie otaczają.

A wiedziałam, że już nigdy tego nie zobaczę.

Laska w dłoni wciąż drżała, dzięki czemu widziałam jej zarys. Trzydzieści lat temu, gdy zaczynałam pracę w Bazie, zgodziłam się zostać jednym z żołnierzy przyszłości. Wojsko, postapokalipsa, siła i bezwzględność tajnych agentów – to zawsze mnie fascynowało.

Byłam młoda, pełna energii, inteligentna i bez zobowiązań. Bez rodziny, bez chłopaka, nawet bez chomika czy kwiatka, który musiałabym podlewać. Idealny obiekt do przetestowania eksperymentalnej szczepionki.

Nie pamiętam, bym odczuwała wtedy strach, raczej podekscytowanie. Mieli mi wszczepić wirus wywołujący syndrom Riddocha. Syndrom znany od dawna, nigdy jednak całkowicie nie zrozumiany przez naukowców. Osoby niewidome dostrzegają wyłącznie ruch. Tylko tyle i aż tyle.

Oczywiście nie miałam stać się niewidoma, a wszczepiany mi wirus był wersją udoskonaloną. Wyostrzał percepcję, sprawiał, że każdy ruch miałam widzieć szybciej, jakby z wyprzedzeniem. Miałam stać się bardziej podatna na ruszające się bodźce, a co za tym idzie, lepiej strzelać z broni czy też szybciej dostrzegać nadbiegającego przeciwnika. Mieć wyostrzone zmysły.

Ale jak to w sytuacji, gdy pomysł jest w fazie eksperymentalnej, coś musiało pójść nie tak.

Gdy wirus wdarł się do ośrodka odpowiedzialnego za wzrok, przeżyłam najgorsze chwile w życiu. Wszystko co widziałam było zwielokrotnione. Przedmioty statyczne zdawały się wiecznie drżeć, a szybkość poruszających się w moją stronę osób zawsze była nienaturalna: raz szybsza, raz wolniejsza. Najmniejsze nawet poruszenie dostrzeżone w obszarze peryferyjnym sprawiało, że atakowałam, niczym w odruchu obronnym. Potrafiłam uderzyć drzewo, bo pod wpływem wiatru zadrżała na nim gałązka. Rzucić się w kierunku goniącego mysz kota. W końcu: zaatakować lustro, gdy dojrzałam w nim swoje odbicie, kalecząc się przy tym.

Widziałam tak, jak osoby z syndromem Riddocha. Ale jednocześnie widziałam też normalnie. Dwa nałożone na siebie światy.

Nie wiedzieliśmy co robić, a gdy do mediów wyciekła informacja o tym, że Baza eksperymentuje na ludziach, zaczęłam żyć w ciągłym strachu. Zapewne nie byłam pierwszą, którą próbowano modyfikować; ale na pewno o mnie, jako o pierwszej, dowiedział się świat. Przedstawiciele kościoła chcieli mnie wyeliminować, gdyż tylko Bóg ma prawo do tworzenia. Brukowce koniecznie chciały przeprowadzić ze mną wywiad. A przedstawiciele władz innych krajów podobno planowały porwanie. Nigdy wcześniej i nigdy później tak się nie bałam.

Ostatecznie podjęliśmy decyzję. Oślepiono mnie. Mikroskopijne roboty zszyły białka w ten sposób, bym już nigdy nic nie widziała. Oczy przykryte bielmem. Podobno coś takiego mam.

Długo zastanawialiśmy się nad tą decyzją. Sądziliśmy, że oślepienie pozbawi mnie także umiejętności postrzegania ruchu. Już na początku swojej kariery, miałam stać się weteranem wojennym, wykluczonym z walki, z nikłą pensją i medalem za odwagę, którym nawet nie mogłabym się chwalić, bo przecież należałam do jednostki, która oficjalnie nie istniała. Nie znając mechanizmów rządzących chorobą, sądziliśmy, że wszystko to, co się widzi, tkwi w oczach. Okazało się jednak, że postrzeganie siedzi gdzieś głębiej. Umysł i jego siła są wciąż niezbadane...

Od tej pory żyję z syndromem Riddocha, w udoskonalonej wersji. Odpowiada mi to. Dostrzegam każdy, najmniejszy ruch w okolicy. Nie mam problemu z wpadaniem na ludzi na ulicy, wymijam ich niczym widząca. Czasem wejdę w kosz czy ścianę, ale od tego mam laskę, by ich unikać. Gdy nawet ją wypuszczę z dłoni, znajduję w mgnieniu oka.

Mój przyjaciel, Korthel, jeden z naukowców odpowiedzialnych za mój stan, długo myślał jak stworzyć dla mnie wszelkie udogodnienia. W końcu wpadł na najprostsze rozwiązanie. To w jego głowie narodził się cały system urządzeń z małymi bateryjkami, które bezustannie drżą. Ludzkie oko tego nie dostrzega, moje – tak.

Jest dobrze, żyję tak, jak zawsze chciałam. Walczę. Wciąż należę do jednostki bojowej, wysyłają nas tam, gdzie sprawy stają się niejasne.

Przestałam już tęsknić za pięknem, myśleć o tym, czego nie mogę dostrzec. W głowie stworzyłam własny świat barw i kolorów. Zaczęło mi to wystarczać. Bo co gdybym nagle zaczęła widzieć i stwierdziła, że architektura jednak nie jest aż tak wyjątkowa? A tak wszystkie budynki powstały w mej głowie. Żyją tam i są zachwycające. Mój azyl...

W oddali dostrzegłam delikatnie drganie dużego prostokąta. Drzwi. Jestem w domu.

– Accueillir à la maison! – rozległo się w głośnikach, gdy przekroczyłam próg. Cholerny francuski.

Tak, dokładnie tak wygląda sprawa z tą nowoczesną technologią. Im jej więcej wokół nas, tym większe szanse, że coś będzie nawalać. Dobrze, jeśli to tylko ekspres do kawy, który źle wymierza ilość ziaren. Gorzej, gdy zawiodą zamki sterujące kuloodpornymi drzwiami i oknami, tworząc z naszego mieszkania nasz grobowiec.

Ja trafiłam na sytuację pośrednią. Dom co jakiś czas się resetował i zaczynał mówić do mnie w obcych językach. Słyszałam już przywitania po francusku, albańsku, nawet językach, które w trakcie wojny wymarły razem z całymi swoimi populacjami: baskijsku czy niemiecku. Wzywałam specjalistów od montażu, jednak roboty, które zastąpiły ludzi potrafiły tylko odpowiedzieć: wada fabryczna, koszt naprawy... I tu niebotycznie wysoka suma, dzięki której uznałam, że wolę już zacząć uczyć się języków obcych.

Brakowało mi prawdziwych majstrów. Niestety, większość firm zrezygnowała z zatrudniania ludzi. I to nie dlatego, że roboty były tańsze. Praca ludzka zawsze była i będzie najtańsza, wciąż po świecie chodzą osoby na tyle wykształcone, by sobie poradzić z prostymi naprawami, a jednocześnie nie mające wystarczającej wiedzy, by wspiąć się na szczeble kariery.

Kiedyś właśnie o nich mówiono „złote rączki”. Teraz zasilają szeregi bezrobotnych, włócząc się po ulicach i żebrząc lub jednym dramatycznym ruchem rezygnując z tego świata.

Żałowano ich, jednak korporacje były bezwzględne. Odkąd w dwa tysiące dwudziestym piątym do SSD, czyli Systemów Sterowania Domostwami, wkradł się wirus i pozamykał majstrów w domach razem z właścicielami, a potem ich żywcem ugotował ustawiając temperaturę na sto stopni Celsjusza, właściciele korporacji musieli wprowadzić roboty. I wbrew logice nie chodziło o to, że zginęły setki ludzi – na to nie ma sposobu, trwała wojna, więc śmierć obywateli to zdaniem panów ważnych normalna sprawa. Problemem stały się odszkodowania, które trzeba było wypłacić rodzinom majstrów za wypadek przy pracy. Ogromne sumy, wiele firm zbankrutowało. A co mądrzejsze, te które utrzymały się na rynku, zaprojektowały specjalne roboty i pozwalniały tysiące pracowników.

Od tej pory człowiek został zastąpiony przez maszynę. Maszyna nie ma bliskich, nikomu nie będzie trzeba płacić. Nikt nie będzie płakał.

4 komentarze:

Reklamy swojego bloga i zaproszenia do zabaw blogowych proszę umieszczać na "Tablicy ogłoszeń" (Menu -> Różności -> Tablica ogłoszeń)

Autorzy

Adam Karczewski (1) Adam Zadworny (1) Adrian Zawadzki (1) Alan Bradley (2) Alberto Vázquez-Figueroa (1) Alice Munro (1) Alison Maloney (1) Allen Zadoff (2) Andreas Altmann (1) Andrew Pyper (1) Andrzej Swat (1) Ann Kidd Taylor (1) Anne Rice (1) Anonim (1) Anthony Ryan (1) Arael Zurli (2) Arkadij Strugacki (1) Åsa Larsson (1) B.K. Evenson (1) Ben H. Shepherd (1) Bill Browder (1) Borys Strugacki (1) Brian Sibley (1) Camilla Läckberg (1) Carla Mori (1) Carlo A. Martigli (1) Cecelia Ahern (1) Celeste Ng (1) Charlie Stella (1) Christina Baker Kline (1) Colleen Houck (2) Cooper Moo (1) Cormac McCarthy (2) Dan Simmons (1) Dario Fo (1) Dariusz Pawłowski (1) Darynda Jones (1) David McCandless (1) Drew Magary (1) E.D. deBirmingham (1) Edgar Allan Poe (1) Edward Mogilski (1) Elio M. García Jr (1) Elizabeth Wein (1) Ellen Alpsten (1) Elżbieta Cherezińska (3) Emily Brontë (1) Erik Axl Sund (3) Erik Bear (1) Erik Larson (1) Eva Pohler (1) Ewa Borderline (1) Ewa Gil-Kołakowska (1) Francis Lawrence (1) François Forestier (1) Gardner Dozois (2) Garth Nix (5) Gaston Leroux (1) George R. R. Martin (6) Gilles Legardinier (1) Gloria G. Brame (1) Graham Masterton (1) Gray Jolliffe (1) Greg Bear (1) Grzegorz Kopiec (1) H.P. Lovecraft (1) Hank Steinberg (1) Heinrich Hoffman (1) Henry Rider Haggard (1) Humphrey Carpenter (1) Ian Steward (1) Ian Tregillis (3) Iwona Kienzler (1) Iwona Schymalla (1) Izabela Jung (1) J.R.R. Tolkien (2) Jacek Lusiński (1) Jacek Łukawski (2) Jacek Piekara (1) Jacek Wróbel (1) Jack Ketchum (2) Jakub Ćwiek (8) James Craig (2) James Sallis (2) Jamie Reidy (1) Jane Juska (1) Janusz Koryl (1) Janusz Mika (1) Jarosław Jakubowski (1) Jasper Fforde (1) Javier Marías (1) Jay Bonansinga (5) Jennifer Weiner (1) Jeremiah P. Ostriker (1) Jerome Charyn (1) Joanna Łańcucka (2) Joe Abercrombie (3) Joel McIver (1) Joel Shepherd (2) John Irving (1) John le Carré (1) Jon Jacobs (1) Jon Wiederhorn (1) Jonathan Carroll (1) Jonathan Holt (1) Jørn Lier Horst (1) Joseph Brassey (1) Julia Cameron (1) Karolina Janowska (1) Katherine Applegate (1) Katherine Pancol (1) Kendare Blake (1) Kerstin Ekman (1) Kevin Crossley-Holland (1) Kim Harrison (1) Krystyna Kaplan (1) Krzysztof Piskorski (1) Larry Dixon (1) Lavie Tidhar (1) Lech Chmiel (1) Lesley Downer (1) Linda Antonsson (1) Lucca Dotti (1) Lucius Shepard (1) Luigi Spinola (1) Lydia Cacho (1) Łukasz Henel (1) Łukasz Kiełbasa (1) Łukasz Orbitowski (1) Łukasz Radecki (2) M.L. Stedman (1) Maciej Krzywiński (1) Magda Durda (1) Magdalena Kubasiewicz (1) Maja Lunde (1) Malcolm Mackay (1) Manel Loureiro (4) Marcin Ciszewski (1) Marcin Górka (2) Marcin Mortka (8) Marcin Rak (1) Marcus Sedgwick (1) Marek Halter (1) Marek Niedźwiecki (1) Margaret Mazzantini (1) Margaret Stohl (1) Marie Heaney (1) Marie Lu (1) Mario Puzo (1) Mark Del Franco (1) Mark Frost (1) Mark Lawrence (3) Mark Logue (1) Mark Riebling (1) Mark Teppo (1) Mark Watson (1) Marlon James (1) Matthew Gregory Lewis (1) Matthew Quick (2) Maureen F. McHugh (1) Maurice Druon (3) Max Brooks (1) Melanie Benjamin (2) Mercedes Lackey (1) Michael Katz Krefeld (3) Michał Romanek (1) Michelle Moran (1) Mick Wall (1) Milena Wybraniec (1) Mira Grant (3) Mirosław Tomaszewski (1) Monika Całkiewicz (1) Morgan Rice (1) Myke Cole (1) N.K. Jemisin (1) Naval (2) Neal Shusterman (1) Neal Stephenson (1) Neil Gaiman (5) Nigel Suckling (1) Olga Gromyko (1) Olga Sławnikowa (1) Oliver Bowden (1) Opal Carew (1) Øystein Stene (1) Parinosh Saniee (1) Patrick Ness (1) Paweł Zych (1) Peter Ackroyd (1) Peter Conradi (1) Peter Higgins (1) Philip Cooke (1) Philip Parker (1) Piotr Głuchowski (1) Piotr Rozmus (2) Platte F. Clark (2) Przemysław Piotrowski (1) Rafael Albuquerque (1) Rafał Kosik (1) Rafał W. Orkan (1) Rakso Hardik (1) Randall Munroe (1) Raymond Benson (1) Richard Castle (1) Richard P. Feynman (1) Roald Dahl (1) Rob Zombie (1) Robert Cichowlas (1) Robert Foryś (3) Robert Kirkman (4) Robert M. Wegner (2) Robert Rient (1) Robin Hobb (5) Ryan Gattis (1) Ryszard Ćwirlej (4) Sabaa Tahir (1) Sarah Lotz (1) Scott Ian (1) Scott Sigler (1) Scott Snyder (1) Sean Howe (1) Sebastian Fitzek (1) Sharon Kay Penman (1) Simon Mitton (1) Stefan Darda (1) Stephan Talty (1) Stephen Baxter (1) Stephen Hawking (2) Stephen King (7) Stephen Miller (1) Steve Hamilton (1) Steven Johnson (1) Stuart Hill (1) Sue Monk Kidd (4) Swietłana Aleksijewicz (1) Sylvia Day (1) Szymon Krug (1) Szymon Nowak (1) Tatiana Jachyra (1) Terry Brooks (1) Terry Goodkind (1) Terry Pratchett (4) Tess Gerritsen (1) Tim Willocks (2) Tomasz Jacek Graczykowski (1) Tomasz Pacyński (1) Tove Alsterdal (1) Veit Etzold (1) Virginie Despentes (1) Will Ferguson (1) William D. Brame (1) William Peter Blatty (1) Winston Graham (4) Witold Bunikiewicz (1) Witold Vargas (1) Wojciech Bauer (1) Youseef Rakha (1) Yrsa Sigurðardóttir (1)

Gatunek

Akcja (1) Album (3) Antologia (18) Astrofizyka (3) Autobiografia/Biografia (28) Bajki (1) Baśnie/Legendy/Mity (2) Bestiariusz (1) Dark fantasy (9) Dystopia (1) Fantastyka (118) Fantasy (43) Felietony (15) Fikcyjna literatura faktu (2) Film (1) Fizyka (4) Ghost story (3) Heroic fantasy (11) High fantasy (11) Historia (1) Horror (37) Inne (11) Klasyka literatury (2) Kolorowanka (4) Komedia romantyczna (1) Komiks (1) Kryminał (39) Kryminał noir (3) Literatura dziecięca (10) Literatura erotyczna (5) Literatura faktu (38) Literatura kobieca (10) Literatura marynistyczna (3) Literatura militarystyczna (3) Literatura muzyczna (3) Literatura naukowa (3) Literatura piękna (2) Literatura podróżnicza (5) Literatura popularnonaukowa (14) Literatura wojenna (11) Literatura współczesna (15) Low fantasy (6) Matematyka (1) Paranormal romance (4) Postapokalipsa (22) Powieść detektywistyczna (2) Powieść gangsterska (1) Powieść gotycka (5) Powieść grozy (12) Powieść historyczna (33) Powieść humorystyczna (2) Powieść młodzieżowa (37) Powieść obyczajowa (27) Powieść przygodowa (5) Powieść psychologiczna (10) Powieść sensacyjna (36) Powieść szpiegowska (2) Powieść wiktoriańska (4) Przewodnik (1) Realizm magiczny (7) Reportaż (4) Romans (4) Saga rodzinna (4) Sci-fi (2) Science fantasy (1) Science fiction (7) Slasher (6) Space opera (3) Steampunk (3) Thriller (39) Thriller erotyczny (1) Thriller historyczny (3) Thriller polityczny (10) Thriller psychologiczny (11) Urban fantasy (23) Wywiad-rzeka (1) Wywiady (1)

Cykle/Serie

ABC (1) Alex McKnight (1) Amerykański wampir (1) An Ember in the Ashes (1) Anna (1) Apokalipsa Z (3) Assassin’s Creed (1) Asy polskiej fantastyki (1) Biblioteczka Historyczna (1) Biblioteka Bestsellerów Bellony (1) Bill Hodges (2) Bourbon Kid (1) Carnivia (1) Charley Davidson (1) Chłopak Nikt (2) Chłopcy (3) Cykl o Śmierci (1) Czarna Seria (1) Czarna Wdowa (1) Czerwona Seria (1) Dead River (1) Długa Ziemia (1) Dom pod Pękniętym Niebem (3) Dreszcz (1) Drive (2) Dziedzictwo rodu Poldarków (4) Dzieła Tolkienowskie (1) eXst eXiste (1) Fabryka strachu (1) Flawia de Luce (2) Gambit hetmański (2) Grosz (1) Gubernator (4) Historia (1) Historia Polski (1) Infekcja (1) Inspektor Carlyle (2) Ja gorę (3) Jakub Tyszkiewicz (1) Klątwa tygrysa (2) Kłamca (2) Kraina martwej ziemi (2) Krąg Czarnoksiężnika (1) Kroniki Icemarku (1) Kroniki Jennifer Strange (1) Kroniki wampirów (1) Królowa Cieni (1) Królowie przeklęci (3) Kryminał z klasą (1) Legendarz (1) Lektury reportera (1) Malfetto (1) Marvel (1) Mattias Tannhäuser (2) Miecz Prawdy (1) Miecz Shannary (1) Milicjanci z Poznania (4) Mongoliada (1) Morza Wszeteczne (2) Morze Drzazg (3) Mroczny zaułek (1) Muchachas (1) Nikki Heat (1) Oblicza Grozy (1) Oblicza Victorii Bergman (2) Odrodzone królestwo (2) Opowieści z meekhańskiego pogranicza (1) Paladyn (1) Paramythia Vakkerby (1) Podzieleni (1) Projekt Milkweed (1) Próba krwi i stali (2) Przegląd Końca Świata (3) Przypadki Connora Greya (1) Purgatorium (1) Ravn (2) Rebeka Martinsson (1) Rozbite Imperium (2) Saga o Fjällbace (1) Saga o Wikingach (1) Salamandra (1) Sen o krwi (1) Shadow Ops (1) Skrytobójca (3) Stare Królestwo (4) Strażnicy Snów (1) Szubienicznik (1) Świat Dysku (1) The Walking Dead (5) Trylogia Glasgow (1) Trylogia Kruczy Cień (1) Trylogia Sowiego Maga (1) Uczta Wyobraźni (2) Vernon Subutex (1) Wiedza i Życie – Orbity Nauki (1) William Wisting (1) Wojna Czerwonej Królowej (1) Wojny alchemiczne (2) Wolfhound Century (1) Zapadlisko (1) Zbrodnia w bibliotece (2) Złotoskóry (2) Zły jednorożec (2)