Neil Gaiman, Koralina

Przez krzywe zwierciadło

Neil Gaiman, Koralina
tytuł oryginalny: Coraline
przekład: Paulina Braiter
wydawnictwo: MAG
data wydania: 18 kwietnia 2003 r.
liczba stron: 170
ISBN: 83-89004-34-8
okładka: miękka

Są autorzy, których książki biorę w ciemno, bo wiem, że ich lektura sprawi mi przyjemność. Jednym z takich pisarzy jest Neil Gaiman, tworzący cudowne i nieco groteskowe historie, które fascynują młodzież i dorosłych. Tym razem w moje ręce wpadła Koralina.

Koralina Jones i jej rodzice przeprowadzają się do nowego domu. Był to bardzo stary dom – miał strych pod dachem i piwnicę pod ziemią. Rodzice dziewczynki, zajęci pracą, nie mają czasu zająć się córką. Koralinie nawet to nie przeszkadza, gdyż dzięki temu może zająć się swoim ulubionym zajęciem – badaniem. W ciągu pierwszych tygodni wyrusza na wyprawy badawcze i poznaje swoje nowe otoczenie: ogród, gdzie znajduje starą studnię, oraz zamieszkałą przez jej rodzinę część domu. W trakcie poszukiwań natrafia na tajemnicze drzwi – wielkie, rzeźbione, drewniane drzwi w najdalszym kącie salonu. Ciekawość dziewczynki i jej chęć poznania sprawiły, że korzystając z nieobecności rodziców Koralina postanawia otworzyć owe drzwi i sprawdzić co też kryje się po ich drugiej stronie...

– Wołanie kotów – odparł, jakby zdradzał wielką tajemnicę – to zwykle niezbyt produktywna czynność. Równie dobrze można by przyzywać trąbę powietrzną.

Neil Gaiman jest autorem, któremu bardzo dobrze wychodzi mieszanie fikcji z rzeczywistością. Wprowadzane przez niego elementy fantastyczne nie sprawiają wrażenia sztuczności, lecz gładko wpasowują się w opowiadaną historię.

W Koralinie główna bohaterka, nastoletnia dziewczynka, popychana przez swoją ciekawość trafia, podobnie jak Alicja, do dziwnej krainy, która dosłownie była w zasięgu ręki. O ile postać z powieści Lewisa wpadła do króliczej nory, to tytułowa Koralina przeszła przez tajemnicze drzwi, które znalazła w swoim mieszkaniu. Zastała tam... swoich rodziców, którzy – o dziwo! – mieli dla niej czas, rozmawiali z nią i rozpieszczali. Tyle że ich oczy... Powiada się, że są one zwierciadłem duszy. Powiem Wam jednak, że osobiście nigdy nie chcielibyście zobaczyć u kogoś takich oczu... Koralina jest dziewczynką sprytną, spostrzegawczą, choć może niespecjalnie posłuszną, ale w tym przypadku podziała to na jej korzyść.

Motyw alternatywnego świata dość często i w różnym stopniu pojawia się w powieściach autorstwa Gaimana, jak chociażby w Nigdziebądź czy Księdze cmentarnej. Niemniej jednak w trakcie lektury nie odczuwa się w żaden sposób wtórności. Historia została tak napisana, że nawet czytelnicy, którzy bardzo dobrze znają książki Gaimana, będą czerpać przyjemność z lektury Koraliny.

– Przysięgnę – odparła druga matka. – Przysięgnę na grób mojej własnej matki.
– A ona ma grób?
– O, tak. Sama ją do niego złożyłam, a kiedy zobaczyłam, że próbuje się wyczołgać, zakopałam ją z powrotem.

Atmosfera powieści jest dość mroczna i momentami nieco makabryczna, ale zarazem mnóstwo w niej owego specyficznego poczucia humoru Gaimana. Przewija się on zarówno w kreacji postaci, jak i sytuacjach, w których co rusz znajduje się Koralina, co podkreśla wyjątkowość książki, ale zarazem jest znakiem szczególnym autora.

Jak wspomniałam wyżej, niektóre fragmenty książki sprawiają wrażenie żywcem wyjętych z koszmaru, lecz... nie przerażają. Ot, co najwyżej mogą przyprawić czytelnika o delikatne ciarki na plecach, ale nie przestraszą. Co najwyżej rozbudzą wyobraźnię odbiorcy i podsuną mu sugestię, by popatrzeć na życie codzienne z nieco innej perspektywy. I to właśnie lubię w prozie Gaimana.