[Przedpremierowo] Piotr Rozmus, Kompleks Boga

Grzechów odpuszczenie

Piotr Rozmus, Kompleks Boga
wydawnictwo: Videograf
data premiery: 19 luty 2015 r.
liczba stron: 400
ISBN: 978-83-7835-372-0
okładka: miękka

W psychologii określenie „kompleks boga” używa się dla opisania stanu umysłu pacjenta, który uważa, że posiada pewne uprawnienia, stawiające go ponad innych członków społeczeństwa. Osoba cierpiąca na to zaburzenie jest przekonana, że została stworzona do wyższych czynów lub też Bóg wyznaczył jej jakiś konkretny cel w życiu, który musi dokonać, by dostąpić Jego łaski.

Wspomniany powyżej kompleks boga stanowi jeden z głównych elementów najnowszej powieści Piotra Rozmusa. I powiem Wam, że jest ona niezwykle intrygująca.

W Szczecinie, w niewyjaśnionych okolicznościach, zaczynają znikać studentki. Nikt nie wie co dzieje się z dziewczynami, a policja nie znajduje żadnego punktu zaczepienia, wszystkie ślady prowadzą do nikąd. Sprawa staje się coraz bardziej skomplikowana, gdy do grona zaginionych dołączają znany biznesmen Krystian Głowacki i wykładowca psychologii Ewa Jarosz-Zalewska. Prowadzący sprawę komisarz Aleksander Pieńkowski staje przed jedna z najtrudniejszych spraw w swojej karierze.

Kompleks Boga to druga w dorobku powieść Piotra Rozmusa. Pochodzący ze Szczecinka autor zadebiutował historią Bestia, którą w kwietniu zeszłego roku opublikowało wydawnictwo Videograf. Pierwsza książka była brutalna, a dla niektórych być może i obrazoburcza. Jako że lubię taką literaturę, to po cichu liczyłam na to, że w swojej drugiej powieści autor również uraczy czytelników solidną dawką mocnej lektury. Nie zawiodłam się.

Postacią, wokół której koncentruje się cała historia, jest pewien starszy mężczyzna. Czytelnik poznaje go w epilogu jako osobę przekonaną, że ma do wykonania pewną trudną misję, dzięki której zostaną odpuszczone mu winy. Co to za powołanie i jaki jest jego cel odbiorca dowiaduje się stopniowo, więc niemalże do samego końca nic nie jest oczywiste. Jak łatwo jest się domyślić już na początku lektury, to on, ów mężczyzna z misją, będzie stał za niektórymi z zaginięć, lecz tak naprawdę ważny jest fakt dlaczego to robi i dlaczego jego ofiarami padają konkretne osoby. Przyznam, że w moim odczuciu to był majstersztyk, bowiem zaintrygowała mnie zarówno postać porywacza, jak i jego wewnętrzne pobudki, fiksacja na punkcie odkupienia win i zbawienia duszy.

Równie dobrze prezentują się pozostałe postacie przedstawione w powieści, czyli ofiary porywacza. Przede wszystkim są wyraziste i przemyślane. Popełniają błędy, nie są święte, budzą rozmaite emocje – od współczucia i sympatii przez żal i smutek po antypatię. Dzięki temu lektura nabiera dodatkowego wymiaru, bowiem czytelnik niemalże czuje namacalność bohaterów, podziela ich obawy i strach. Muszę jednak przyznać, że postać komisarza Pieńkowskiego wydała mi się nieco niedokończona. Zupełnie jakby autor miał na niego jakiś pomysł, który jednak porzucił w trakcie procesu pisania. Do pewnego momentu został on dość dokładnie czytelnikowi przedstawiony, że aż zaczęłam nabierać pewności, że odegra jakąś znacznie poważniejszą rolę w książce. Jednakże później jakby coś „pyknęło” i komisarz został niemalże pominięty w historii, pojawiając się w niej raczej symbolicznie jako stróż prawa tropiący przestępcę. Szkoda, ale nie ma co się zrażać, bo to tak na dobrą sprawę jeden mankament, który wyłapałam. Cała reszta trzyma naprawdę wysoki poziom.

Na koniec wrócę jeszcze do wspomnianej przeze mnie na początku brutalności. Nie będę ukrywać, że jest jej sporo. Kompleks Boga jest krwawy i niekiedy przyprawiający o ciarki. Przyznam się, że kilkakrotnie podczas lektury sama się skrzywiłam, czytając makabryczne sceny, których bohaterami – a raczej ofiarami – były porwane osoby. A wydawało mi się, że jestem zaprawiona w bojach w mocnej literaturze... Może wydać się Wam to dziwne, ale jak dla mnie to bardzo duży plus dla powieści Rozmusa.

Co więcej mogę napisać? Kompleks Boga czyta się naprawdę dobrze. Akcja jest wartka, fabuła nieszablonowa, lektura po prostu wciąga odbiorcę, pochłania bez reszty. Język jest plastyczny i przystępny. To historia w sam raz dla osób lubujących się w powieściach mrocznych, brutalnych i zarazem niebanalnych. A epilog – rewelacja.

Polecam!

 Dziękuję!