Łukasz Radecki, Królestwo gore

Świat jest obrzydliwy i zły, dlatego nie chcę się w niego bawić

Łukasz Radecki, Królestwo gore
wydawnictwo: Videograf
data wydania: 25 maja 2017 r.
liczba stron: 328
ISBN: 978-83-7855-480-2
okładka: broszurowa ze skrzydłami

Gore ‒ gatunek (między innymi) literacki, który dzieli ludzi. Jedni go uwielbiają, inni stronią. Ja należę do tego pierwszego rodzaju czytelników, którzy lubią, kiedy krew wylewa się spomiędzy kartek trzymanej książki. Wyobraźcie sobie więc, jak mocno zaświeciły mi się oczy, kiedy w moje ręce trafiło Królestwo gore Łukasza Radeckiego. 

Królestwo gore to zbiór czternastu opowiadań, wśród których znalazły się historie typowo horrorowe, jak i ‒ co mnie zdziwiło ‒ utrzymane w klimacie fantasy. Wszystkie je łączy jedno ‒ przemoc w swojej czystej, bestialskiej postaci. Ale po kolei.

Jak to ze zbiorami bywa, poziom zawartych w nich historii jest różny. Tak jest też w przypadku Królestwa gore. Znalazły się w nim całkiem porąbane opowiadania, przy lekturze których na twarzy czytelnika może pojawić się grymas obrzydzenia, ale są też inne, nieco łagodniejsze w swojej ogólnej wymowie.

Choć powieści gore jest często uważane za nie posiadające głębszego sensu, to w przypadku omawianej antologii można znaleźć kilka, które zmuszają do głębszych myśleń. Dla przykładu: Robaczywek traktuje o bezmyślnym okrucieństwie w stosunku do kalekiego i upośledzonego dziecka, Wazon o przemocy w rodzinie, choć w nieco innej odsłonie, a Wyrzygać duszę w dość pokrętny sposób o poszanowaniu ciała ‒ by przytoczyć tylko kilka przykładów. Jest jednak jedno opowiadanie, szczególne opowiadanie, które jest o tyle przerażające, że oparte na prawdziwych wydarzeniach. Fundacja Hackenholta jest fabularyzowanym dokumentem, którego akcja rozgrywa się w jednym z obozów koncentracyjnych w trakcie II wojny światowej. Pomimo tych wszystkich okropności, jakie autor zaserwował czytelnikom w historiach zawartych w Królestwie gore, to opowiadanie najbardziej porusza serce i sumienie odbiorcy.

Autor gra na uczuciach czytelników, odwołując się do ich lęków, ale też niejednokrotnie przekraczając granice i budząc w odbiorcy bardzo różne uczucia, graniczące często z odrazą. Nie ma dla niego tematów tabu, pokazuje, jak przerażającymi potworami mogą być zwykli, przeciętni ludzie.
Ale to nie jedyne emocje, do których odwołuje się Łukasz Radecki. W jego opowiadaniach jest też miejsce na empatię, choć nie w takiej ilości, jaka zrównoważyłaby ilość okropieństw, przez które trzeba przebrnąć w trakcie lektury.

Królestwo gore to książka ekstremalna, po którą powinni sięgnąć zaprawieni w bojach czytelnicy. To nie jest pozycja dla osób o słabych nerwach i delikatnych żołądkach. Autor nie baczy na konwenanse i tematy tabu, z perwersyjną wręcz szczegółowością opisując dzieła zwyrodniałej ludzkiej psychiki, a to, moi drodzy, to naprawdę ciężki kaliber. I mi to szalenie odpowiada.

Za podróż przez piekło na ziemi serdecznie dziękuję

Wydawnictwu Videograf!