Jakub Ćwiek, Ciemność płonie

Hello darkness, my old friend...

Jakub Ćwiek, Ciemność płonie
wydawnictwo: Sine Qua Non
data wydania: 18 marca 2015 r.
liczba stron: 320
ISBN: 978-83-7924-362-4
okładka: miękka ze skrzydłami

Przyznam szczerze, że nigdy nie przypuszczałam, że zaskoczy mnie proza Jakuba Ćwieka. Czytałam serię Kłamca, zaczytałam się również w Chłopcach. Mam za sobą również pierwszy tom Dreszcza, którego druga część czeka na półce na swoją kolej. Kiedy jednak w bibliotece wypatrzyłam Ciemność płonie nie czytałam jej opisu, tylko ją wypożyczyłam. Na dobrą sprawę nie wiem czego się po niej spodziewałam, ale to, co dostałam, przeszło moje najśmielsze oczekiwania.

Dworzec Główny w Katowicach. Odwiedzane przez tysiące podróżujących dziennie. Dla jednych to przystanek w drodze do pracy, szkoły czy chwila przerwy w kolejnym etapie podróży. Dla innych to dom, schronienie przed zimnem i deszczem. Są jednak tacy, dla których posępny budynek jest jedynym miejscem, gdzie są bezpieczni, gdzie nie dopadnie ich Ciemność. Stali się Wybranymi. Wiedzą co kryje się w mroku i tylko czeka, aby opuścili swój azyl, by ich pochłonąć...

Ciemność płonie to powieść z pogranicza grozy i horroru. Jej fabuła skupia się na grupie bezdomnych, którzy z rozmaitych powodów opuścili swój dom, a czasem i rodzinę, i zostali zmuszeni przez los do życia na dworcu. To tu znaleźli schronienie nie tylko przed światem, ale i przed Ciemnością, która chwyta się każdej sposobności, by przyciągnąć ich do siebie i pochłonąć.

Przez chwilę siedzieli w milczeniu. Bezdomny wieśniak i podstarzała dziwka razem, przytuleni na jednej ławce. A wokół pasażerowie pod krawatami czekający właśnie na opóźniony Eurocity do Wiednia.

Akcja książki rozwija się wokół kilkorga bohaterów. Natka, Tadek, Literat, Izka, Albert, Grzesiek – znaleźli się na katowickim Dworcu Głównym z różnych przyczyn, lecz wiele ich ze sobą łączy, począwszy od walki o przetrwanie, przez przyjaźń po zdolność do poświęcenia się dla innej osoby. Wiążące ich relacje są silne i czasami trudno jest znaleźć je w tak zwanym normalnym społeczeństwie. Bo prawda jest taka, że na problem bezdomności się nie patrzy, a jeśli już to kątem oka, udając, że w ogóle go nie ma, że to nas przecież nie dotyczy. 

Jak wspomniałam na samym początku, sięgając po Ciemność płonie nie do końca wiedziałam o czym będę czytać. Dotychczas znałam prozę autora charakteryzującą się nawiązaniami do współczesnej popkultury i mitologii, okraszonej ogromnymi pokładami humoru – prostego, czasami wręcz wulgarnego. W Ciemność płonie miałam okazję poznać inną, mroczniejszą i poważniejszą stronę Jakuba Ćwieka. Jego wizja piekła na ziemi jest przerażająca i sugestywna. Wszechobecna Ciemność, która płonie i wyciąga ręce po każdego, kto zwróci na siebie jej uwagę. Wyznacza własne zasady gry i zmienia je w zależności od własnego kaprysu. Nigdzie nie można czuć się bezpiecznie, w mroku wszystko stanowi zagrożenie.

Powieść czyta się bardzo szybko i wciąga już od swoich pierwszych stron. Akcja jest wartka, z licznymi nieoczekiwanymi zwrotami. Dodatkowo, to wydanie książki zostało uzupełnione o „Opowieści dworcowe”, w których autor opisał swoje doświadczenia i historie związane ze zbieraniem materiałów do niniejszej powieści. Przyznam, że w pewnym stopniu jest to kształcąca lektura.

Podsumowując, Ciemność płonie była dla mnie bardzo pozytywnym – choć nieco przerażającym – doświadczeniem. W niczym nie przypominała klimatem innych powieści Ćwieka, które dotychczas czytałam i przyznam, że lektura wciągnęła mnie bez reszty. Świetna lektura. Zdecydowanie polecam!