Marcin Ciszewski, Upał

D-Day

Marcin Ciszewski, Upał
seria: Jakub Tyszkiewicz tom 2
wydawnictwo: Znak
data wydania: 16 kwietnia 2012 r.
liczba stron: 416
ISBN: 978-83-240-1703-4

Mistrzostwa Europy w piłce nożnej 2012 są już wspomnieniem. Dla każdego są one inne. Inaczej pamiętają je kibice, nie tylko z Polski, lecz z całej Europy, inaczej z kolei mówią o niej organizatorzy. Wszystko zależy od punktu widzenia, jak i siedzenia. Fanką piłki kopanej nie jestem (już) od dłuższego czasu. Jeszcze kilka lat temu z zapartym tchem oglądałam spotkania na murawie polskiej reprezentacji. W przypadku mistrzostw organizowanych w Polsce było tak samo, jeden czy dwa mecze oglądnęłam z nudów, bo nic w telewizji innego nie było. Pomyślcie jednak, co by było, gdyby Euro 2012 przebiegało w innej, dusznej atmosferze, gdzie ewentualna przegrana jest najmniejszym zmartwieniem.

Zwykły dzień.
Zwykły terrorysta.
Zwykły materiał wybuchowy.

Wiadomo, mistrzostwa Europy w piłce nożnej od zawsze są ważnym i przyciągającym uwagę wydarzeniem sportowym. Rozliczne komentarze pojawiają się nie tylko w mediach europejskich, lecz również wyniki i przebieg poszczególnych spotkań relacjonowane są na cały świat. Czyż nie oczywistym jest tym samym, że uwagę na takie wydarzenia sportowe zwracają również organizacje terrorystyczne? Wszak o to im chodzi, o sianie strachu i zyskanie rozgłosu. Taką okazję trudno przepuścić. Warto więc zadać sobie pytanie: czy naprawdę nieprawdopodobnym byłby w Polsce zamach terrorystyczny?

Jakub po raz kolejny doszedł w swoim życiu do wniosku, że linie frontu przebiegają najczęściej zupełnie gdzie indziej, niżby się wydawało na pierwszy rzut oka. I częstokroć ten ukryty wróg jest znacznie bardziej niebezpieczny niż nieprzyjaciel występujący z otwartą przyłbicą.

Upał to dobrze napisany thriller polityczny z realistycznym scenariuszem zamachu terrorystycznego w Polsce. Przede wszystkim akcja: dynamiczna, pełna dramatyzmu, z wartkimi dialogami. Autor zaserwował pokaźną dawkę informacji odnośnie prowadzenia spraw, przesłuchań, ogólnego docierania do kolejnych świadków i poszlak. Co ważne, cały tok postępowania został pokazany w formie przyjaznej dla laików, dla przeciętnego obywatela, który na co dzień nie ma do czynienia z zawiłościami technik policyjnych czy jednostek specjalnych. Kolejna ważna sprawa to zachowanie polskich realiów. Strzelaniny? Są. Pościgi samochodowe? Też. Efektowne zatrzymania? O nich również przeczytamy. Jednakże Ciszewski zachował umiar, nie ma więc hollywoodzkich pościgów przez całe miasto, gdzie po zdewastowaniu dwóch dzielnic, rozentuzjazmowany tłum nakłada na skronie stróży prawa wieniec laurowy, a przypadkowe obserwatorki biją się o miejsce w ich samochodzie (i w łóżku). Na to nie liczcie, tego w Upale nie przeczytacie... całe szczęście.

Fabuła: założenie co by było gdyby... w przypadku realnych i rozważanych przez ekspertów możliwości ewentualnego zamachu w Polsce sprawdziło się idealnie. Choć od Euro minął rok i wiemy, że żadne z wydarzeń nie miało miejsca, to czy możemy być tego w stu procentach pewni? Kto wie, że udało się jednostkom specjalnym zapobiec i zataić jakąś większą akcję, która mogłaby zakłócić przebieg imprezy? Nie wiadomo...

Co mi się jeszcze podobało, to pokazanie wewnętrznych niesnasek między agencjami, których głównym zadaniem jest dbanie o bezpieczeństwo wewnętrzne państwa. Sytuacja kiedy jedna agencja nie przekazuje istotnych informacji na temat wspomnianego już bezpieczeństwa kraju wydawać się może absurdalna i całkowicie nie do przyjęcia, lecz tak właśnie jest. Bo jak zgarniać laurki za sukces, to lepiej do własnej kieszeni, a nie dzieląc się z kimś pochwałami płynącymi z każdej strony.

W trakcie lektury natknęłam się na dwie rzeczy, które trochę mi przeszkadzały w całkowitym odbiorze książki. Pierwszą z nich był wątek kapitan Potockiej i jej przełożonego Kozyry. Może i wnosił do książki istotne szczegóły, lecz jego nagłe zakończenie... No właśnie, nagłe. Było dobrze, dynamicznie, nawet ciekawie, a potem trach!, koniec opowieści. Bez żadnych wyjaśnień w końcowych rozdziałach. Ot, po prostu było, minęło. Chyba że autor skłania się do napisania kolejnej części, źle, kolejnej książki z głównymi bohaterami Upału i w niej ma zamiar wyjaśnić, a raczej dokończyć wątek Potockiej i Kozyry. O tym jednak nic mi nie wiadomo, zaś wywiedziałam się, że nadkomisarz Tyszkiewicz pojawił się już w jednej z książek Ciszewskiego, zatytułowanej Mróz. Dla zainteresowanych: tak, mam ją w planach.

Druga rzecz, która mnie drażniła: zachowanie Heleny, żony Tyszkiewicza. Rozumiem, kobieta w ciąży ma prawo do huśtawek nastrojów, ale jej zachowanie, narzekanie i ogólnie całokształt po prostu działał mi na nerwy. W szczególności wyjazd do Zakopanego – a tak po prawdzie ucieczka do męża – po tym jak nie odebrał telefonu od niej. Ok, powód jej telefonu był poważny, dotyczył wybuchu bomby, lecz czy nieodebranie komórki przez męża, nota bene człowieka odpowiedzialnego za bezpieczeństwo imprezy i zgromadzonych na niej kibiców był na tyle decydującym powodem, by go opuścić? Nie jestem i nie byłam w takiej sytuacji, ale wydaje mi się, że żona Tyszkiewicza jest nieco, hmmm..., przewrażliwiona.

Podsumowując: Upał to książka na upał idealna. Na zimowy chłód też, jak również na wiosenne i jesienne pluchy. Czyta się ją szybko, fabuła wciąga niesamowicie i, co ważne, jest wybuchowa. Dosłownie.

Cykl Jakub Tyszkiewicz:
| Mróz | Upał | Wiatr |