Łukasz Radecki, Horror klasy B

Konwencja, konwencja i jeszcze raz konwencja

Łukasz Radecki, Horror klasy B
wydawnictwo: Oficyna Wydawnicza Literat
data wydania: 7 stycznia 2015 r.

liczba stron: 157

ISBN: 978-83-939150-2-6

okładka: miękka

Nie wiem jak Wy, ale swego czasu zaczytywałam się horrorami klasy B. Pod tym względem szczególnie upodobałam sobie powieści autorstwa Guy’a N. Smitha. Ich fabuła prosta, często schematyczna, a dialogi niewyszukane.  To, co wyróżniało te powieści to duża dawka makabry i brutalności. W publikowaniu takich książek wiodło w Polsce prym nieistniejące już wydawnictwo Phantom Press. W moim odczuciu było w nich coś pociągającego. Tania, może niewyszukana rozrywka, ale za to sprawiająca radość. Kiedy w moje ręce trafiła książka Łukasza Radeckiego, zatytułowana Horror klasy B, liczyłam na to, że będę miała okazję powrotu do młodzieńczych fascynacji. Nie zawiodłam się.

Horror klasy B to zbiór dziesięciu, a właściwie jedenastu historii. Trzech kolegów wpada pewnego dnia na pomysł, by zrealizować własny, niskobudżetowy film klasy B. Kolejne snute przez nich opowieści są koncepcjami przyszłego scenariusza. Owe rozmowy okazują się być opowieścią samą w sobie z dość intrygującą puentą, ale o niej czytelnik musi przekonać się sam. Ja natomiast wrócę do najistotniejszego tematu, czyli historii przedstawionych w zbiorze. Jest ich dziesięć i każda z nich zawiera w sobie inną konwencję horroru. Są zombie, zwierzęta mutanty, psychopatyczni zabójcy, jest science-fiction horror, ghost story i survival horror. Słowem: dla każdego coś miłego.

Wśród moich ulubionych opowiadań znalazły się: „Smak miłości”, „Wadera” i... „Ciężkozbrojni kontra cycate zombie”. Pierwsza historia spodobała mi się ze względu na dwie sprawy: dużą brutalność i psychologiczną puentę (tak, tak). Druga z kolei chwyciła mnie swoim smutkiem i fatalistyczną atmosferą. To poruszająca opowieść o poszukiwaniu zemsty. I ostatnie, „Ciężkozbrojni kontra cycate zombie”. Myślę, że nie muszę nikomu przybliżać o czym ono traktuje. To fantastycznie napisana historia, przy której nie sposób się nie uśmiechnąć. Rewelacyjny akcent zamykający antologię.

Autor bawi się konwencją horroru klasy B, prezentując mnogość jego gatunków oraz wspominając o co ważniejszych ekranizacjach. Ukazuje ich pomysłowość oraz kiczowatość. Niektóre dzieła wywoływały u widza obrzydzenie, inne z kolei rodziły śmiech. Ale taki właśnie jest urok tego kina. Dlatego też Horror klasy B Łukasza Radeckiego można potraktować jako swoisty przegląd rodzajów horrorów. A wśród wymienionych przez autora tytułów filmów można znaleźć jedną czy dwie perełki, które umilą kilka wieczorów.

Ciekawym zabiegiem zastosowanym przez pisarza jest swoista recenzja przytoczonych historii. Dokonują jej wspomniani już trzej kumple, którzy kolejno wytykają plusy i minusy każdego kolejnego opowiadania. Tym samym jednocześnie pokazują czytelnikowi na czym bazowali twórcy horrorów klasy B, jakie były ich założenia i główne cele. Pouczające ciekawostki.

Wspomnę jeszcze o istotnym – z mojego punktu widzenia – elemencie książki. Jest nim posłowie, w którym twórca przybliża genezę poszczególnych opowiadań oraz wspomina o ewentualnych wcześniejszych publikacjach danej historii. Osobiście lubię takie wstawki, bowiem pozwalają mi na poszerzenie mojej wiedzy o autorze.

Co więcej mogę napisać o Horrorze klasy B Łukasza Radeckiego? To zbiór skierowany głównie do czytelników, którzy wiedzą o co z tym chodzi i z czym to się je. Lektura tej książki stanowi swego rodzaju podróż w czasie do lat młodzieńczych i wspomnień związanych z wypiekami na twarzy towarzyszącymi seansom wspomnianego już gatunku. A jako miłośniczka książek wydawanych pod egidą Phantom Press jestem zdecydowanie na tak. Polecam.

 

Dziękuję!