Neil Gaiman, Odd i Lodowi Olbrzymi

Do Asgardu i z powrotem

Neil Gaiman, Odd i Lodowi Olbrzymi
tytuł oryginalny: Odd and the Frost Giants
przekład: Paulina Braiter
wydawnictwo: MAG
data wydania: 24 marca 2010 r.
ilość stron: 112
ISBN: 978-83-7480-165-2
okładka: twarda z obwolutą

Z prozą Gaimana mam tak, że nieważne czy jest to komiks, powieść dla dorosłych czy krótka książeczka dla dzieci, ja i tak dany tytuł przeczytam. Historie snute przez tego pisarza są po prostu fantastyczne i jedyne w swoim rodzaju. Kiedy nadarzyła się okazja do przeczytania książki Odd i Lodowi Olbrzymi nie mogłam sobie odmówić jej lektury.

Życie małego Odda nie jest lekkie. Jego ojciec zginął podczas wyprawy morskiej, matka po okresie żałoby wyszła za mąż za mężczyznę, który nie potrafi zaakceptować Odda. Na dodatek, w wyniku wypadku, noga chłopca została zmiażdżona przez drzewo. Mimo wszystkich tych przeciwieństw losu, mały wiking nie załamał się, a na jego ustach ciągle pojawiał się uśmiech. Pewnego dnia Odd spotyka w lesie lisa, orła i niedźwiedzia i zostaje wciągnięty w niezwykłą przygodę z nordyckimi bogami w tle.

Odd i Lodowi Olbrzymi to krótka, lecz bardzo przyjemna historia, nadająca się zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych odbiorców. Jej głównym bohaterem jest Odd, chłopczyk, który optymistycznie patrzy na życie, mimo iż los nie był dla niego łaskawy. Jest sprytny, wytrwały i pełen współczucia, dzięki czemu łatwiej znosi szykany i brak zrozumienia. Ponadto wspomniane wyżej cechy okazują się pomocne nie tylko jemu, ale i... nordyckim bogom, którzy pewnego śnieżnego dnia poszukają u niego ratunku.

Neil Gaiman wprowadza swoich czytelników w świat skandynawskich bóstw i robi to w bardzo prosty, żartobliwy i przyjemny sposób. Przede wszystkim zależy mu, aby jego czytelnicy zrozumieli postępowanie i ogólną charakterystykę najważniejszych staronordyckich bogów: Thora, Odyna, Lokiego i Frei, lecz bez zagłębiania się w całą mityczną otoczkę, która raczej zniechęciłaby młodych odbiorców książki.

Odd i Lodowi Olbrzymi to przyjemna lektura, napisana prostym, lecz bardzo obrazowym językiem. Dużo w niej humoru, zarówno tego dziecięcego, jak i żartów, które zrozumieją tylko dorośli czytelnicy. To baśń w każdym calu, i choć pozbawiona tego charakterystycznego dla Gaimana mroku i groteski, to przypadnie go gustu i osobom dopiero poznającym prozę tego autora, jak i jego wiernym czytelnikom. Polecam!