#Tolkienowski TAG książkowy

Rok 2016 zacznę na blogu zabawą. Jakiś czas temu na jednym z blogów natknęłam się na Tolkienowski TAG książkowy. Nie pamiętam kto był jego autorem oraz od kogo go ukradłam, za co przepraszam. 

Do tego tagu nie nominuję nikogo, a jednocześnie zapraszam do kradzieży i udziału w nim, również osoby, które Władcę Pierścieni znają jedynie z ekranu telewizora :)

Drużyna pierścienia, czyli ulubiona książkowa paczka przyjaciół

Paczką przyjaciół raczej ich nazwać nie można, ale uwielbiam kapitana Rolanda Wywijasa i jego załogę. Rozmawiającego z duchami Mandragora, niepotrafiącegopowolimówić Grzmota, a nawet lubującego się w ludzkim mięsie Berbelucha. Piraci pływający po Morzach Wszetecznych to banda dzika i nietypowa pod wieloma względami. A o tym, co dzieje się na ich statku... Istne szaleństwo.

Pierścień, czyli ulubiona książka o władzy

Seria Królowie przeklęci Maurice Druona to jedna z lepszych powieści o władzy w różnych jej aspektach. Opisuje zarówno jej ogromną moc, jak i zniszczenie jakie potrafi sprowadzić na człowieka, który nie nadaje się do roli władcy. Autor rewelacyjnie opisał co chorobliwie ambitne jednostki potrafią zrobić byleby tylko poczuć w ręku władzę. Najważniejsze jest jednak to, że nie jest to jedynie wymysł Druona. Wszystko to, co opisał w swoich książkach, miało miejsce naprawdę, w czasach panowania dynastii Plantagenetów i Kapetyngów.

Nazgul, czyli książka, która wzbudziła we mnie strach

Ostatnią książką, jaką przeczytałam w zeszłym roku była powieść Scotta Singlera, zatytułowana Zakażenie. Nie powiem, że mnie przeraziła. Że nie mogłam w nocy spać. Jednak przyznam, że sposób w jaki autor opisał inwazję obcych, ich próbę zniszczenia ludzkości, wywarł na mnie wrażenie. Te trójkąty... Brrr....

Bilbo Baggins, czyli książka, która nieoczekiwanie wkradła się do mojego serca

Nie byłam do końca przekonana ideą powieści kryminalnej, w której głównym bohaterem jest młoda, ciekawska dziewczynka. Kryminały kojarzyły mi się głównie z czymś... mocnym, z pełnym przemocy, brudnym światem. Kiedy jednak w moje ręce trafiła książka Zatrute ciasteczko Alana Bradley’a moje poglądy diametralnie się zmieniły. Dałam się oczarować Flawii De Luce. Autor rewelacyjnie zestawił pełną humoru powieść dla młodzieży z zagadką kryminalną i intrygującym światem trucizn.

Sam Gamgee, czyli bohater, który mógłby zostać moim przyjacielem

Prawda jest taka, że z reguły w każdej książce znajdę bohatera, z którym mogłabym się zaprzyjaźnić. Co ważniejsze, nie zawsze są to postacie prawe, szlachetne, budzące same pozytywne emocje. Moje serce skradło wielu bohaterów, co do których nie zawsze pasuje nawet określenie chaotyczny. Część z nich jest po prostu zła do szpiku kości. Wśród nich są: Mordimer Madderdin, Jorg Ancrath. Z bardziej pozytywnych postaci mogłabym wymienić Oberyna Martella czy Shawna Masona.

Eowina i Faramir, czyli ulubiona książkowa para

Bardzo polubiłam rodzeństwo Masonów z serii Przegląd Końca Świata. Analityczny umysł George’a doskonale uzupełniał się z porywczym temperamentem Shawna. Przede mną w dalszym ciągu ostatni tom cyklu. Doskonale pamiętam zakończenie Deadline i liczę na to, że Blackout będzie pasjonującą i porywającą lekturą.

Gandalf, czyli ulubiony pisarz-czarodziej

Pisarz-czarodziej może być tylko jeden i w mojej opinii jest nim sam Mistrz Tolkien.

Sauron, czyli znienawidzona książkowa postać

Długo zastanawiałam się nad odpowiedzią na to pytanie. Ulubionych bohaterów mogłabym wymieniać godzinami, gorzej jest z tymi, którzy nie przypadli mi do gustu. Po prostu wolę o nich nie pamiętać. Ale zrobiłam przegląd przeczytanych książek i znalazłam jednego: Percy Wetmore z Zielonej Mili Stephena Kinga. Facet działał mi na nerwy zarówno podczas lektury, jak i w ekranizacji książki. I wcale nie było mi go żal, biorąc pod uwagę fakt, jak skończył.

Gollum, czyli bohater książki, któremu współczuję

Bardzo współczułam Upiorowi Opery z książki Gastona Lerouxa o tym samym tytule. Potępiony, znienawidzony, budzący strach. Owszem, nie był postacią pozytywną, miał na swoim sumieniu wiele grzechów, lecz koniec końców czytelnikowi, po poznaniu historii Upiora, zwyczajnie robi się go żal.

Hobbiton, czyli moja książkowa ojczyzna

 Bilet w jedną stronę do Shire poproszę.