Stephen King, Misery

Możesz...?

Stephen King, Misery
tytuł oryginalny: Misery
przekład: Robert P. Lipski
wydawnictwo: Prószyński i S-ka
data wydania: 8 kwietnia 2013 r.
liczba stron: 448 [pocket]
ISBN: 978-83-7839-277-4
okładka: miękka

Misery to książka, którą wybraliście dla mnie w pierwszej ankiecie akcji Pomóż Wiedźmie przeczytać książkę. W sumie mogłam się spodziewać, że na nią padnie, bo z reguły tak bywa, że powieści Mistrza Horroru przykuwają uwagę wszystkich, bez względu na to czy zostały wydane kilka dekad temu, czy też są nowościami. Wrócę jednak do tematu, czyli do Misery. I choć jest to jedna z popularniejszych historii Kinga, to ja nie czuję się nią w pełni usatysfakcjonowana.

Paul Sheldon to popularny pisarz tanich romansów. Jego cykl książek o Misery przyniósł mu ogromną popularność wśród damskich czytelniczek, z których każda kolejna ogłasza się jego najzagorzalszą fanką. Lecz Paul ma dosyć, nie chce już dłużej pisać o naiwnie rozkosznej Misery, toteż w ostatniej swojej książce ją uśmierca. Teraz, mając wolną rękę (i głowę) postanawia skupić się na innej historii. „Szybkie samochody” to jego nowe dzieło, które ma pokazać go w zupełnie innym świetle. Kiedy pewnego wieczoru wsiada pijany za kierownicę, ulega poważnemu wypadkowi. Budzi się w domu byłej pielęgniarki, Annie Wilkes, która wyciągnęła go z wraku samochodu. Kobieta jest zafascynowana Paulem i jego talentem literackim, lecz wszystko się zmienia, gdy kończy czytać „Dziecko Misery”. Życie Paula zamienia się w koszmar...

W książce wszystko poszłoby pewnie zgodnie z planem... ale w życiu, cholera, zawsze panował potworny bałagan.

Choć mam już na koncie przeczytanych kilka powieści Kinga, to muszę przyznać, że Misery jest jedną z tych słabszych. Nie pod względem historii czy psychologii postaci, bo to wyszło mu bardzo dobrze, ale im bardziej zagłębiałam się w lekturze, tym większe odnosiłam wrażenie, że jest przegadana. Na dobrą sprawę do połowy książki byłam znużona lekturą i kilkakrotnie złapałam się na tym, że chętnie bym ją odłożyła na bok i sięgnęła po inną książkę. Słowa, słowa, słowa... Oczywiście bliżej końca powieści sytuacja się zmienia i zaczyna się coś dziać. Zgodzę się ze stwierdzeniem, że Paul, który z wypadku wyszedł z pogruchotanymi nogami, niewiele może przyczynić się do ucieczki od Annie. Leży przykuty do łóżka i na dobrą sprawę jedyne, co może zrobić, to rozmyślać. Niemniej jednak czegoś mi w tych fragmentach brakowało. Dłużyły mi się też rozdziały, w których można zapoznać się z postępami prac Paula, który na specjalne życzenie Annie zaczyna pisać nową historię. Jak dla mnie nic nie wniosły do powieści, jedynie powiększając jej objętość.

Jeśli chodzi o główne postacie, Paula i Annie, to muszę przyznać, że zostały przedstawione rewelacyjnie. Pisarz, który za wszelką cenę chce uwolnić się od swojej psychotycznej fanki. Cierpiący na brak weny i coraz silniejsze uzależnienie od leków przeciwbólowych. Po drugiej stronie stoi była pielęgniarka, kobieta o potężnej posturze i chorej psychice. W jednej chwili zachowuje się jak nieśmiała pensjonarka, która z uwielbieniem w oczach patrzy na swojego ulubionego pisarza, by za moment, z niewyjaśnionej przyczyny, zamienić się w żądną krwi kobietę, która potrafi zadać ból.

Warsztatowo King jest bez zarzutu. Pisze dobrze, tworzy ciekawą historię i rozbudowuje ją o kolejne zwroty akcji. Niemniej jednak muszę przyznać, że rozczarowało mnie zakończenie Misery. Nie tego oczekiwałam – a liczyłam na coś mocnego, co spowodowałoby, że szczęka z hukiem uderzyłaby o podłogę – było... delikatnie? W każdym bądź razie jak dla mnie ta historia mogłaby się skończyć kilka rozdziałów wcześniej (nie chcę spoilerować, ale osoby, które czytały tę powieść zapewne wiedzą o który konkretnie moment mi chodzi).

Podsumowując: Misery nie jest najlepszą książką Kinga, którą czytałam – to miejsce w dalszym ciągu zajmuje Bastion. Niemniej jednak nie jest to powieść zła. Jest dobrze, ale nic ponadto. Może czegoś w niej nie zrozumiałam albo przegapiłam jakiś istotny fragment. Nie wiem. Kinga lubię i w dalszym ciągu będę czytać jego powieści, ale Misery szczególnego miejsca w mojej pamięci nie zajmie.


Powieść przeczytana w ramach akcji Pomóż Wiedźmie przeczytać książkę.