Gaston Leroux, Upiór Opery

The Phantom of the Opera is there, inside my mind

Gaston Leroux, Upiór Opery
tytuł oryginalny: Le Fantôme de l’Opéra
przekład: Bożena Sęk
wydawnictwo: Wydawnictwa „Alfa”
rok wydania: 1990 r.
liczba stron: 192
ISBN: 83-7001-339-2
okładka: miękka

Zanim sięgnęłam po Upiora Opery, historia przedstawiona w książce była mi dość dobrze znana, głównie za sprawą jej ekranizacji z 2004 roku, z Emmy Rossum i Gerardem Butlerem w rolach głównych. Niemniej jednak od momentu oglądnięcia musicalu miałam ochotę zapoznać się z jego literackim pierwowzorem. Przyszło mi na to jednak długo czekać, bo nigdzie nie mogłam dostać tej powieści, ale po wielu zmaganiach udało mi się dostać ją na Allegro, a ostatnio znalazłam nawet czas, by poświęcić jej uwagę. 

Upiór Opery opowiada historię specyficznej więzi między młodą śpiewaczką operową, Christine Daaé, a tajemniczą zjawą, nazywaną Upiorem Opery. Dziewczyna nazywa go Aniołem Muzyki, bowiem ten uczy ją śpiewu i sprawia, że jej talent zaczyna być dostrzegany na paryskiej scenie. W momencie, gdy gwiazda śpiewaczki zaczyna błyszczeć, w mieście po długiej nieobecności pojawia się młody wicehrabia Raoul de Chagny. On i Christine poznali się w dzieciństwie i nagle odnaleźli po wielu latach. Kiedy młodych zaczyna łączyć coraz głębsze uczucie, w diaboliczny sposób daje o sobie znać Upiór Opery, który zakochał się w pięknej śpiewaczce.

Niniejsza powieść po raz pierwszy została wydana w odcinkach w latach 1909–1910 roku we Francji, która bardzo szybko zyskała uznanie czytelników. Historia zawiera w sobie sporą dawkę romansu, tajemnicy i grozy. 

Największą uwagę odbiory przyciąga tajemniczy Upiór Opery, zjawa, której lękają się niemalże wszyscy pracownicy Opery. Lecz patrząc na to racjonalnym okiem, jaki duch pisze listy ze swoimi żądaniami i wysyła je do dyrekcji instytucji? Chce comiesięcznej pensji i loży numer 5 do swojego wyłącznego użytku? To właśnie zagadka przyciąga czytelnika do historii, stara się on dociec kim tak naprawdę jest (nie)sławny Upiór Opery. 

Przeszłość tytułowego bohatera nasuwa odbiorcy w trakcie lektury – a także i po niej – myśli dotyczące związku brzydoty, geniuszu i zła oraz jak silnie potrafią być ze sobą powiązane. Autor pokazał jak nienawiść do samego siebie może zostać przeniesiona na całe otoczenie, a także destrukcyjnie wpływać na osoby, które darzy się miłością.

Upiór Opery to historia pełna grozy, lecz zarazem niezwykle smutna, o bolesnym uczuciu i krwawiącym sercu geniusza, którego odtrącił cały świat. Klasyka literatury, z którą po prostu trzeba się zapoznać.