Raymond Benson, Dying Light. Aleja Koszmarów

M-Day

Raymond Benson, Dying Light. Aleja Koszmarów
tytuł oryginalny: Dying Light. Nightmare Row
przekład: Piotr Pietrzak
wydawnictwo: Zysk i S-ka
data wydania: 7 kwietnia 2015 r.
liczba stron: 280
ISBN: 978-83-7785-656-7
okładka: broszurowa ze skrzydłami

Człowiek człowiekowi wilkiem, a zombie zombie zombie – ta reguła jest nieustannie powielana przez autorów, którzy w swoich powieściach decydują się na wykorzystanie nieumarłych. Pewnie niektórzy z Was zapytają: „ileż można pisać/czytać o zombie?!”. Cóż, prawda jest taka, że ja je uwielbiam i nie potrafię obojętnie przejść obok pozycji, w której pojawiają się moje nadgniłe piękności. Tak też było i w przypadku Dying Light. Aleja Koszmarów, książki podarowanej mi przez Karolinę z bloga Kultura czytania.

Harran to miasto-państwo położone na granicy z Turcją, Gruzją i Armenią. To właśnie tam zostały zorganizowane Światowe Igrzyska Lekkoatletyczne, do udziału w których zaproszono młodzież z całego świata. Mimo licznych ostrzeżeń ze strony policji i głównego komisarza do spraw zdrowia, prezydent nie zamierza odwołać imprezy, choć sytuacja jest niezwykle poważna. Wszystko bowiem wskazuje na to, że w mieście pojawiła się nieznana dotąd infekcja, wywołująca u zarażonych ogromną agresję. Wśród tego zamieszania, które wkrótce zmienia się w masakrę, znalazła się osiemnastoletnia Mel Wyatt, uczestniczka zawodów. Czy uda się jej przetrwać i ocalić najbliższych?

„Całe życie do hazard, Melanie – mawiał. – Sztuka polega na tym, by właściwie ocenić własne szanse i ustalić, czy los jest po twojej stronie, ale zawsze trzeba dołączyć do rozważań magiczny element zwany szczęściem. Z odrobiną szczęścia można dopiąć swego, nawet jeśli szanse są niewielkie. Któż przewidzi, co się może zdarzyć?”

Dying Light. Aleja Koszmarów to swego rodzaju uzupełnienie do wydanej przed kilkoma miesiącami gry Dying Light. Jej producentem jest polski developer, firma Techland, która ma na swoim koncie inne produkcje osadzone w klimacie zombie apokalipsy, czyli serię Dead Island.

Prolog powieści przybliża czytelnikom spojrzenie na sytuację oczami doktora Khalima Abbasa, dzięki czemu odbiorca widzi w jak drastyczny sposób zmieniły się okoliczności na trzy i dwa tygodnie przez rozpoczęciem igrzysk, by później przeskoczyć w czasie o dwa tygodnie po finale imprezy. Informacje są szczątkowe i nieco mylące, lecz gdy w kolejnych rozdziałach główną bohaterką zostaje Mel Wyatt, sportsmenka biorąca udział w zawodach, sytuacja zaczyna się klarować.

Mel nie jest postacią, której czytelnik się spodziewa. Okoliczności, w jakich ją poznaje są nietypowe i zaskakujące, co w moim odczuciu niewątpliwie stanowiło ogromny atut powieści. Choć nastolatka szybko przyzwyczaja się do widoku krwi i zabijania Zarażonych, nie ma w niej typowego bohaterstwa. Kiedy może unika walki i chowa się przed szwendającymi się chorymi. Zależy jej na tym, by odnaleźć swojego autystycznego brata, lecz aby tego dokonać musi przedrzeć się przez Aleję Koszmarów, główną arterię miasta, obleganą przez hordy nieumarłych.

Sposób prowadzenia fabuły ewidentnie wskazuje na to, że powieść wzorowana była na grze komputerowej, lecz trzeba przy tym zaznaczyć, że jej akcja jest niezwykle wartka. Choć nie ma w niej zbyt wielu dramatycznych zwrotów, to mocno wciąga czytelnika w przedstawioną rzeczywistość, a jest ona brutalna, krwawa i pełna przemocy.

To, co wyróżnia Dying Light. Aleję Koszmarów jest jej tło, czyli zombie. Owszem, w dalszym ciągu są to istoty złaknione ludzkiego mięsa i wnętrzności, z radością ciapiące się w krwi, lecz w tej książce zostały one przedstawione bardziej jako osoby zainfekowane nieznanym wirusem, wywołującym niepohamowane wybuchy agresji i apetytem na świeże jedzenie. Nie są bezmyślnymi potworami kierującymi się pragnieniem, tylko posiadają pewien instynkt stadny. Porozumiewają się między sobą i w pewien specyficzny sposób są inteligentne. Nie ma się do czynienia z kalką, lecz innym, ciekawym spojrzeniem na temat zombie.

Autorowi udało się też zakończenie. Jest mocne, satysfakcjonujące, choć już na samym początku można się domyślić, jaki finał będzie miała ta historia. Chyba że czytelnik jest wyjątkowym optymistą, z sercem przepełnionym nadzieją. W takim przypadku sądzę, że koniec książki mocno go zaboli.

Podsumowując, Dying Light. Aleja Koszmarów to mocna, krwawa powieść dla wielbicieli wszelkiej masy zombie. Czyta się ją błyskawicznie, akcja cały czas biegnie do przodu, a pojawiające się elementy retrospekcji pogłębiają obraz pierwszych tygodni katastrofy, jaką był wybuch epidemii. Nie jest to książka ambitna, ale jej lekturę można uznać za zadowalającą.