Neil Gaiman, M jak Magia

M jak mogło być lepiej

Neil Gaiman, M jak Magia
tytuł oryginalny: M is for Magic
przekład: Paulina Braiter
wydawnictwo: MAG
data wydania: 16 marca 2007 r.
liczba stron: 230
ISBN: 978-83-7480-052-5
ocena: 4/6

Gaiman, pisarz czarujący słowem, aczkolwiek specyficzny. Jego powieści albo się uwielbia, albo omija szerokim łukiem. Jeśli o mnie chodzi należę do pierwszej grupy osób. Odkąd przeczytałam Księgę cmentarną, sięgam po wszystko, gdzie jako autor wymieniony został pan Gaiman. Tym razem wybór padł na króciutki zbiór opowiadań M jak Magia. I – tak jak napisałam w tytule – mogło być lepiej.

M jak Magia to zbiór jedenastu opowiadań. Niektóre z nich zajmują trzy kartki, inne zajmują ich trzydzieści. Ale nie o długość tu chodzi, tylko o jakość. A z tą jakością w przypadku tego zbioru było dość różnie, bowiem obok rewelacyjnych opowiadań, pojawiały się te niezbyt udane w mojej ocenie. Taka nierówność zabierała trochę przyjemności wynikającej z czytania, ale ogólnie rzecz ujmując: źle nie było.

Opowiadania to niewielkie okienka do innych światów, innych umysłów i snów. To podróże, które pozwalają odwiedzić drugi koniec wszechświata i zdążyć wrócić na kolację.

– twierdzi autor we wstępie swojej książki. Całkowicie się z nim zgadzam. Opowiadanie pozwala na zakosztowanie różnych stylów pisarskich i jeśli któreś z nich się nie spodoba, to nie będzie nas długo męczyć, bowiem wiemy, że za kilka stron wkroczymy w nowy świat, rozpoczniemy nową przygodę.

Do moich faworytów z tego zbioru na pewno należą opowiadania: „Nie pytaj diabła”, „Trollowy most” i „Cena”.

„Nie pytaj diabła” zajmuje raptem trzy strony, dzieje się w nim niewiele, ale... przemawia do wyobraźni. A traktuje o... zabawce, diable w pudełku, który nawiedza dziecięce sny. Dlaczego akurat to opowiadanie mi się podobało? Bo... wiem jak to jest bać się zabawki (chwila wiedźmich zwierzeń). Moim strachem z dzieciństwa są... klauny. W sumie to, jeśli mam być szczera, to nadal się ich boję. Panicznie. Ilekroć jakiegoś widzę, to przed oczami staje mi postać Pennywise’a z To Kinga... Ok, lepiej skończę temat...

„Trollowy most” – pierwsze opowiadanie Gaimana, które kiedykolwiek przeczytałam. I które zapamiętałam, a to wszystko zawdzięczam mojemu bliskiemu kumplowi. I chociaż nie od razu zapałałam miłością do pana Gaimana, to teraz to nadrabiam. Mogłabym rzec, że była to lokata długoterminowa, ale za to bardzo satysfakcjonująca na końcu.

„Cena”. Jestem kociarą, więc wszystko, co kocie, nie jest mi obce. A „Cena” to właśnie opowiadanie o kocie-przybłędzie, który broni pewną rodzinę przed złem niewiadomego pochodzenia.

Istota, która przychodzi do mojego domu, nie zjawia się każdej nocy. Przychodzi jednak bardzo często. Można to poznać po pokrywających kota ranach i bólu, jaki dostrzegam w jego lwich oczach. Stracił już władzę w lewej przedniej łapie, jego prawe oko zamknęło się na dobre.

Zastanawiam się czym sobie zasłużyliśmy na Czarnego Kota. Zastanawiam się, kto go przysłał. I, przerażony i samolubny, zastanawiam się też, jak wiele jeszcze zniesie.

Chociaż w zbiorze znajdują się opowiadania, które pojawiły się już np. w zbiorze Dym i lustra czy innych książkach, jak chociażby opowiadanie „Nagrobek dla wiedźmy”, które pojawiło się w wydanej później (wg. bibliografii powieści Gaimana) Księdze cmentarnej.

Jednakże jeśli chodzi o mnie, lektura książki M jak Magia była przyjemnością, pomijając kilka wpadek. Myślę jednak, że bardziej wciągające są Gaimanowe powieści, dlatego też kolejną książką tego pana, jaką mam w planach, będzie Nigdziebądź.