Marcin Mortka, Wyspy Plugawe

Nie ma bata na Wywijasa

Marcin Mortka, Wyspy Plugawe
cykl: Morza Wszeteczne tom 2
wydawnictwo: Uroboros
data wydania: 21 października 2015 r.
liczba stron: 416
ISBN: 978-83-280-2128-0
okładka: miękka

Na drugi tom serii Morza Wszeteczne czekałam już od momentu, gdy przeczytałam jej pierwszą część. Pirackie przygody kapitana Rolanda Wywijasa i jego specyficznej załogi szalenie przypadły mi do gustu. Kiedy po wielu dniach oczekiwania trzymałam wreszcie w rękach Wyspy Plugawe, wiedziałam, że czeka mnie kilka godzin wspaniałej rozrywki. Moje oczekiwania spełniły się pod każdym względem.

Pobyt w Piekle nie służy każdemu. Przekonał się o tym kapitan Roland Wywijas, który po zakończonej wojnie aniołów z demonami przebywał na swoistych wczasach w tamtych okolicach. Gdy z radością i pewną rewelacyjną nowiną wrócił na Wyspy Rozpustne, zobaczył, że jego załoga do reszty zdziadziała, znaczy się – rozleniwiła. Kiedy wreszcie Rolandowi udaje się tchnąć pirackiego ducha w swoich kompanów, zabierają się do roboty, która przede wszystkim dotyczy dwóch spraw: jak uwolnić kapitana od podpisanego cyrografu oraz dowiedzieć się, co takiego planują diabły. Bo po co byłby im potrzebny okręt podwodny z bonusem w postaci ośmiornica Dyszelka (rodzaj męski!) i załoga szaleńców do przeprowadzania działań lądowo-dywersyjnych?

Stęskniłam się za Rolandem i jego kompanami. Brakowało mi duchów Baobaba, stukotu racic Grzmota, falbanek Julii i niejednoznacznego oblizywania się w wykonaniu Berbelucha oraz samego Wywijasa, którego spokojna postawa sugeruje, że za chwilę rozpęta się piekło na ziemi... No właśnie, Piekło. Diabelskie sprawy i interesy stanowią główną oś fabularną Wysp Plugawych. Roland tuż po powrocie z Piekła podejmuje starania mające na celu uwolnienie go od podpisanego cyrografu, według którego na okres najbliższych trzynastu miesięcy został mianowany dowódcą pierwszego w historii okrętu podwodnego, wyposażonego w nowoczesną (czytaj: będącą w fazie testów) aparaturę. Diabły na pewno coś szykują i kapitan Wywijas musi się tym zająć, tym bardziej że sprawa dotyczy jego pirackiej wolności i duszy!

Bardzo spodobał mi się obraz Piekła, jaki autor przedstawił swoim czytelnikom. Biurokracja na najwyższym szczeblu, aktywnie działające skupy dusz i zarządzanie diabelskim przedsiębiorstwem w sposób właściwy wielkim korporacjom. Trzeba przecież wypełnić niszę, jaka pozostała po aniołach i demonach, a kto inny nadawałby się do tego lepiej niż diabły i spółka? W końcu ktoś musi zadbać o ludzkie dusze, które zresztą są „tylko całkiem zbytecznym dodatkiem do wspaniałego charakteru”. Dodatkiem, za który Piekło jest w stanie sporo zapłacić. I jak tu się nie skusić?

Na kolejnych stronach powieści czytelnik spotyka znane już twarze Mandragora, Berbelucha, Wierzbaka i innych kamratów Rolanda, choć losy poszczególnych bohaterów ujawniane są stopniowo. Niektórzy z nich wracają dopiero w połowie książki, inni pod sam jej koniec. Ale są. Wszyscy. A oprócz nich pojawiają się nowe postaci, równie barwne jak załoga kapitana Wywijasa. Muszę przyznać, że autor pod tym względem wykazał się ogromną pomysłowością, tworząc kolejnych bohaterów o unikalnym charakterze. Nieważne czy pojawiają się na stronach powieści na chwilę, czy też zostaną na dłużej, biorą faktyczny udział w rozgrywających się wydarzeniach i wpływają na zachowania innych postaci.

Muszę jednak przyznać, że brakowało mi okrętu Błędny Rycerz i blaszanego stewarda. Ten ostatni co prawda pojawił się na chwilę w Wyspach Plugawych i cały czas miałam nadzieję na więcej fragmentów z jego udziałem, ale tych, niestety, brakło.

Fabuła Wysp Plugawych nie jest przesadnie rozbudowana, jej oś dotyczy w sumie dwóch spraw, o których już wcześniej wspomniałam: uwolnienia Rolanda od zapisów cyrografu oraz pokrzyżowania planów diabłów – jakiekolwiek by nie były. Niemniej jednak akcja powieści jest bardzo szybka, jedno wydarzenie goni następne, poprzedzane zazwyczaj śmiałym/ryzykownym/niebezpiecznym/niemożliwym do wykonania/samobójczym (wybierz właściwe) planem Rolanda. A im bliżej końca, tym bardziej ona przyspiesza, co na dobrą sprawę wydaje się niemożliwe, ale tak właśnie jest. Książkę przepełniają elementy humorystyczne, zarówno w dialogach, jak i opisach oraz finezyjne, soczyste pirackie przekleństwa, które, co ważne, wcale nie drażnią uszu, lecz wzbudzają uśmiech na twarzy. Dzięki temu naprawdę trudno odłożyć książkę na bok choć na chwilę. Język powieści jest prosty, lekki i przyjemny. Stworzona przez Mortkę historia pirackiej bandy bawi – bardzo często do łez – i sprawia, że czas spędzony na lekturze Wysp Plugawych staje się chwilą prawdziwego relaksu.

A na koniec najważniejsza informacja: to nie koniec! Roland Wywijas i spółka powrócą w trzecim tomie, który będzie nosił tytuł Zaułki St. Naarten! Już się nie mogę doczekać, tym bardziej, że wszystko wskazuje na to, że będzie w nim jeszcze więcej akcji i szalonych pomysłów Rolanda! Tego nie mogę przegapić.

Cykl Morza Wszeteczne:

| Morza Wszeteczne | Wyspy Plugawe | Zaułki St. Naarten |

Za wycieczkę do Piekła i z powrotem serdecznie dziękuję

portalowi eFantastyka.pl!