Jakub Ćwiek, Chłopcy 2. Bangarang

Cisza przed burzą

Jakub Ćwiek, Chłopcy 2. Bangarang
cykl: Chłopcy tom 2
wydawnictwo: Sine Qua Non
data wydania: 28 sierpnia 2013 r.
liczba stron: 304
ISBN: 978-83-7924-063-0

Kiedy skończyłam czytać pierwszych Chłopców czułam się jak na głodzie narkotykowym. Chciałam więcej. Tu i teraz. Natychmiast. Było to początkiem grudnia zeszłego roku i z niecierpliwością czekałam na jakiekolwiek, nawet szczątkowe informacje o tym, że już wkrótce ukaże się drugi tom serii i znowu będę mogła wyruszyć w Drogę z gangiem wyrośniętych Zagubionych Chłopców z Dzwoneczkiem na czele. Moje marzenie spełniło się bardzo szybko, bowiem 28 sierpnia bieżącego roku miała miejsce premiera drugiego tomu bajecznej serii książek autorstwa Jakuba Ćwieka. Książka już dzień po premierze trafiła do moich rąk i walczyłam sama z sobą, by nie zacząć jej czytać już, zaraz. Jako że miałam wtedy kilka innych zobowiązań książkowych, to Chłopcy 2 musieli chwilkę poczekać na półce. Doczekali się jednak swojej kolejki. I wiecie co? I want more...

(...) Potem pojawia się wizja was, zawieszonych w czasie, w waszym lunaparku, wiecznie dziecięcych, zaplątanych w magię, Skróty, odwieczne wojny z dawnego świata. Jak możesz mówić o tym, że jesteście wolni, gdy tak naprawdę tkwicie w klatce?

Drugi tom Chłopców to już nie ta sama bajka. Choć Zagubieni Chłopcy nadal podążają Drogą, nadal rezydują w opuszczonym lunaparku, ich Drugiej Nibylandii, to ich dotychczas beztroskie życie zmienia się, kiedy coraz bardziej realne staje się zagrożenie ze strony Piotrusia Pana. Z tego też powodu nie mogą korzystać z proszku, a co za tym idzie nie mogą korzystać ze Skrótu. Trzeba więc pomyśleć nad otwarciem jakiegoś legalnego biznesu. Stąd pomysł na renowację lunaparku. Jednakże ów krok w dorosłość okaże się mieć konsekwencje, o których Dzwoneczek i Chłopcy nawet nie pomyśleli...

– No, brawo, brachu – stwierdził. – Idealne miejsce na seks w kiblu bez gumy.
Milczek uniósł brew i zamigał.
– Po prostu – odparł Kędzior: – Na miejscu hifa czy innej kiły bałbym się, że mi tężec z kumplami wpierdol spuści. Gdzie siadamy?

Muszę się Wam przyznać, że bałam się czy tak szybko wydana kontynuacja serii Chłopcy nie okaże się napisana na siłę, z przymusu fanów i presji wydawnictwa. Rzadko się przecież zdarza, by kolejny tom serii – jakiejkolwiek – ukazał się niecały rok po premierze pierwszej książki cyklu. Tym bardziej że w międzyczasie autor napisał jeszcze powieść Dreszcz. Wracając do tematu, moje obawy rozwiały się bardzo szybko, już po kilku stronach przekonałam się, że to jest to. To jest Ćwiek, którego znam, uwielbiam i którego mogę czytać bez końca.

(...) – A po drugie: wymyśliłem zajebistą grę. Nazwałem ją krwiballem i jest to gra podobna do paintballu, tyle że zamiast pistoletów na kulki...
– Napierdalasz do innych z kuszy! – nie wytrzymał Pierwszy.
– Nie do innych, tylko do deski. – Kędzior podniósł rekwizyt. – A jeszcze dokładniej do woreczka na desce, żeby go przebić. Załatwiłem cały wóz, więc każdy dostanie taki woreczek, zamocuje go do deski, a potem...
– A jak ktoś, geniuszu, nie trafi w taką deskę? – krzyknął Drugi.
– To niech, kurwa, celuje!

Chłopcy 2. Bangarang, jak już wspomniałam, nie mają tak bajkowego klimatu jak pierwsza część, w której Chłopcy ciągle się bawili, nieodpowiedzialność była ich drugą naturą, ot, byli po prostu dużymi chłopcami. Dosłownie i w przenośni. W drugiej części nie ma już takiej swobodnej poniekąd atmosfery, okraszonej sporą dozą ciętego dowcipu. Klimat Chłopców 2 jest cięższy, brutalniejszy, lecz zarazem bardziej melancholijny, co szczególnie można odczuć w części Twój stary.

Odnosiłam niekiedy wrażenie, że jestem świadkiem rzeczy strasznej, lecz nieubłaganej. Że Zagubieni Chłopcy zaczynają dorastać. Niekoniecznie z własnej woli, jak na przykład Paragon, lecz zmuszeni przez życie...

Muszę jednak przestrzec osoby, które są wrażliwe na słownictwo, a które chcą przeczytać Chłopców, czy to pierwszą czy drugą część. Już po tych kilku przytoczonych cytatach widać, że urw i ujów nie brakuje, co niektórym czytelnikom może przeszkadzać. Jeśli o mnie chodzi, to... może to zabrzmi dziwnie, ale nie wyobrażam sobie, by mogło być inaczej. By Kędzior mówił „Serio, kurczę?” miast swojskiego „Serio, kurwa?”. No wybaczcie, ale chłop jak dąb, wyrażający się inaczej niż za pomocą popularnych polskich przerywników... To by dopiero nie grało!

Jak się kończy książka Chłopcy 2. Bangarang? Niewesoło. Naprawdę niewesoło. I to w takim momencie, że aż mnie skręciło w środku, kiedy przeczytałam ostatnie zdanie. Poczułam się jakbym była na Skrócie, a w baku mojego jednośladu zaczęło brakować paliwa... Jedynym moim ratunkiem jest jakaś szczęśliwa myśl. A pojawi się ona na pewno wraz z wiadomością o zapowiedzi kolejnego tomu Chłopców.

Będę czekać.
Niecierpliwie.
Jak zawsze.

Cykl Chłopcy:

| Chłopcy | Chłopcy 2. Bangarang | Chłopcy 3. Zguba |
| Chłopcy 4. Największa z przygód |