Anne Rice, Książę Lestat

Ten, który przecina węzeł

Anne Rice, Książę Lestat
tytuł oryginalny: Prince Lestat
przekład: Jan Andrzejewski
cykl: Kroniki wampirów tom 11
data wydania: 6 października 2015 r.
liczba stron: 592
ISBN: 978-83-7818-750-9
okładka: miękka

Wiele wskazywało na to, że Kroniki wampirów to cykl skończony, że próżno czekać na jego kontynuację. Tymczasem autorka zaskoczyła swoich fanów, kiedy w zapowiedziach wydawniczych pojawiła się powieść Książę Lestat, stanowiąca kontynuację bestsellerowej serii książek. Prozę Anne Rice uwielbiam i byłam zaintrygowana jej najnowszą publikacją. I ten tytuł – czyżby na dworze Maharet i Mekare szykowały się jakieś daleko idące zmiany?

Na całym świecie w masowych pożarach giną młode wampiry. Płoną domy spotkań, dzienne kryjówki i kluby zrzeszające krwiopijców. Starszych potępionych ze snu budzi głos, nakazujący im wykonywanie jego rozkazów, z których większość dotyczy morderstw na innych wampirach. Wydarzenia coraz bardziej zaczynają przypominać te za czasów panowania Akaszy, lecz Królowa Potępionych nie żyje od kilku lat, a jej funkcję przejęła Mekare. Kim lub czym jest tajemniczy Głos? Dlaczego pragnie zagłady wampirów na całym świecie?

Książę Lestat jest jedenastym tomem cyklu Kroniki wampirów, zapoczątkowanego w 1976 roku powieścią Wywiad z wampirem. Głównym bohaterem książki jest Lestat de Lioncourt, w Krwi od blisko trzystu lat. Swego czasu mocno namieszał w wampirzym świecie, kiedy to wyjawił światu tajemnicę istnienia dzieci mroku. Jego muzyka przypadkowo zbudziła też Matkę, królową Akaszę, której Krew przyczyniła się do powstania plemienia krwiopijców. Owe wydarzenia zakończyły się niezwykle krwawo, o czym zresztą można przeczytać w powieści Królowa potępionych.

Postać Lestata albo się kocha, albo nienawidzi. Jest bohaterem niejednoznacznym, humorzastym. W jednym momencie tryska energią i swego rodzaju optymizmem, by za chwilę popaść w melancholię i rozpacz. Gdyby nie fakt, że poznałam już kilka książek cyklu Kroniki wampirów, to postawa Lestata bardzo by mnie raziła. Prawda jest taka, że protagonista jest zagubioną, wrażliwą duszą, która czasami nie potrafi zapanować nad swoimi emocjami. Przeszedł bardzo dużo, nieraz w jego głowie pojawiły się myśli samobójcze, lecz znajduje w tym Dzikim Ogrodzie piękno, dla którego warto żyć.

Niektórych czytelników może nieco dziwić (a może i odrzucać) rozkochanie wszystkich w osobie Lestata. Pożądają go wszyscy, a gdzie tylko się nie pojawi, wzbudza sensację. Nie należy jednak brać tego na poważnie, tylko z delikatnym przymrużeniem oka. Lestat jest w tamtym świecie swego rodzaju celebrytą, autorem powieści, które stały się dla krwiopijców swoistą biblią. A dodając do tego urok osobisty tego łobuzerskiego księcia i jego urodę, łatwiej zrozumieć szum panujący wokół jego osoby.

W Księciu Lestacie pojawia się całe grono postaci, jakie można spotkać we wcześniejszych tomach serii. Dużą rolę odegra Marius, Louis, David Talbot, Jesse, Armand, a także Maharet i Mekare. Oprócz nich czytelnik poznaje dużo innych, nowych bohaterów, należących zarówno do plemienia wampirów, jak Farid i Seth, oraz ludzi. Wśród tych ostatnich intrygujące są sylwetki Rose i Viktora. Autorka w bardzo harmonijny sposób skonstruowała powieść, że osoby, które nie przeczytały wszystkich dziesięciu wcześniejszych tomów serii, bez problemu odnajdą się w jej najnowszej powieści, a ci, co znają treść danych książek, nie doznają uczucia wtórności, gdyż ich wcześniejsze losy zostały przedstawione bez zbędnych szczegółów. Wspomniane zostały wydarzenia nie tylko z Królowej potępionych, ale też z Opowieści o złodzieju ciał, Memnocha Diabła, Pandory oraz Krwi i złota, jako że w dużej mierz mają wiele wspólnego z historią opisywaną w Księciu Lestacie.

Początek powieści nie jest szczególnie porywający. Anne Rice dużo miejsca poświęciła dość obszernemu dramatis personae, w którym pokrótce opisuje sylwetki poszczególnych bohaterów książki. W związku z tym niektórzy czytelnicy muszą się uzbroić w cierpliwość, bo zanim zacznie się faktyczna akcja Księcia Lestata minie sporo kartek. Z tego też powodu lekturę najnowszego tomu Kronik wampirów zalecałabym osobom, które miały już okazję zapoznać się z choć kilkoma częściami cyklu. W przeciwnym wypadku lektura książki mogłaby być nieco nużąca. Niemniej jednak kiedy już minie się ów długi wstęp, to czytelnik zyskuje niesamowitą okazję zapoznania się z kolejną historią pióra Anne Rice. A te mają to do siebie, że wprost kipią od emocji. Strach, smutek, żal, nienawiść, miłość, przyjaźń i lojalność mieszają się ze sobą, tworząc wspaniałą i porywającą mieszankę uczuć.

Anne Rice ciekawie wykorzystała zagadkę Głosu. Kim lub czym jest? Skąd pochodzi? Dlaczego doprowadza inne wampiry do szaleństwa i nakazuje im palenie i masakry na pobratymcach? Drobne sugestie i wskazówki do rozwiązania tajemnicy pojawią się w całej powieści, lecz wcale nie tak łatwo jest je wyłapać. Ale kiedy już prawda wychodzi na jaw, nie jest w żaden sposób skompilowana i udziwniona, lecz tworzy logiczną całość w połączeniu ze wszystkimi powieściami cyklu Kroniki wampirów.

Zakończenie Księcia Lestata jest otwarte, lecz jak dla mnie nic nie stoi na przeszkodzie, by na nim skończył się cykl Kronik wampirów, choć w pewnym sensie byłby to finał w stylu i żyli długo i szczęśliwie. Tak się jednak składa, że powrót po jedenastu latach do bestsellerowej serii nie był wydarzeniem jednorazowym. Bloody Paradise to tytuł kolejnego tomu Kronik wampirów. Kiedy ukaże się w Polsce, tego nie wiem, ale przyznam, że jestem ciekawa o czym będzie traktował, czym będzie ów krwawy raj i w jaki sposób będzie wiązał się z głównym bohaterem serii, Lestatem. Czekam z niecierpliwością.

Cykl Kroniki wampirów:

| Wywiad z wampirem | Wampir Lestat | Królowa potępionych | Opowieść o złodzieju ciał |

| Memnoch Diabeł | Wampir Armand | Merrick | Krew i złoto |

| Posiadłość Blackwood | Krwawy Kantyk | Książę Lestat | Bloody Paradise |

Za powrót do pociągającego świata wampirów

serdecznie dziękuję Domowi Wydawniczemu REBIS!